 |
| Η σιωπηλή ρύπανση που θα πληρώσουμε όλοι στην Πέλλα |
Το ζήτημα που έχει προκύψει στην Πέλλα με την κακή διαχείριση απορριμμάτων είναι μια ανοιχτή πληγή που αγγίζει τον πυρήνα της σχέσης μας με το περιβάλλον.
Σίγουρα το φαινόμενο αυτό δεν εμφανίζεται μόνο στη συγκεκριμένη περιοχή αλλά όταν σε 106 εγκαταστάσεις υδροληψίας τα μπουκάλια από τα φυτοφάρμακα σχηματίζουν βουνά, δεν το λες και φυσιολογικό. Η υγεία μας λοιπόν και τελικά το ίδιο το μέλλον της αγροτικής παραγωγής διακυβεύεται αλλά φαίνεται πως όλοι κάνουν τα «στραβά» μάτια και εν προκειμένω δεν μιλάμε για αμέλεια αλλά για μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία που πρέπει επιτέλους να αλλάξει.
Σίγουρα το φαινόμενο αυτό δεν εμφανίζεται μόνο στη συγκεκριμένη περιοχή αλλά όταν σε 106 εγκαταστάσεις υδροληψίας τα μπουκάλια από τα φυτοφάρμακα σχηματίζουν βουνά, δεν το λες και φυσιολογικό. Η υγεία μας λοιπόν και τελικά το ίδιο το μέλλον της αγροτικής παραγωγής διακυβεύεται αλλά φαίνεται πως όλοι κάνουν τα «στραβά» μάτια και εν προκειμένω δεν μιλάμε για αμέλεια αλλά για μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία που πρέπει επιτέλους να αλλάξει.
Οι αγρότες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτής της ευθύνης γιατί δεν είναι μόνο παραγωγοί, αλλά διαχειριστές της γης που θα περάσει στις επόμενες γενιές. Η εγκατάλειψη επικίνδυνων υλικών δεν είναι μια «εύκολη λύση», αλλά μια πρακτική που επιστρέφει σαν μπούμερανγκ. Το νερό που μολύνεται, το έδαφος που υποβαθμίζεται, τα προϊόντα που επηρεάζονται, όλα αυτά πλήττουν τελικά τους ίδιους. Η αλλαγή συνείδησης δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στον φόβο των προστίμων, αλλά στην κατανόηση ότι η βιωσιμότητα της δουλειάς τους εξαρτάται από τη σωστή διαχείριση αυτών των αποβλήτων.
Την ίδια στιγμή, η δημοτική αρχή δεν μπορεί να περιορίζεται σε διαπιστώσεις ή στη μετακύλιση ευθυνών. Ο ρόλος της είναι ενεργός και καθοριστικός. Η ενημέρωση δεν είναι μια τυπική διαδικασία, αλλά εργαλείο πρόληψης. Χρειάζονται συνεχείς, στοχευμένες καμπάνιες που να φτάνουν πραγματικά στους αγρότες, με πρακτικές οδηγίες και παραδείγματα. Και ναι, απαιτείται πολιτικό θάρρος. Δηλώσεις του τύπου «ζητούμε αστυνόμευση αλλά χωρίς πρόστιμα» είναι το λιγότερο φοβικές γιατί η προστασία της δημόσιας υγείας δεν μπορεί να μπαίνει σε ζυγαριά με την εκλογική επιρροή. Και αυτό αφορά και την άλλη πλευρά της ζυγαριάς όταν φτάνουν στο σημείο κάποιοι να εκτοξεύουν απειλές ότι δεν θα ξαναψηφίσουν ή δεν θα «αφήσουν» έναν δήμαρχο να τους ελέγχει. Αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι απλώς υπερβολικές, είναι το λιγότερο τραγικές, γιατί δείχνουν μια βαθιά παρερμηνεία του τι σημαίνει ευθύνη και συλλογικό συμφέρον.
Από την άλλη πλευρά, η αστυνομία οφείλει να αναλάβει ουσιαστικό ρόλο. Οι νόμοι υπάρχουν, αλλά χωρίς εφαρμογή παραμένουν γράμμα κενό. Όταν δεν υπάρχει έλεγχος, καλλιεργείται η αίσθηση ότι «τίποτα δεν θα συμβεί». Τα πρόστιμα δεν είναι τιμωρία για την τιμωρία αλλά μέσο επιβολής τάξης και προστασίας του κοινού καλού. Η παρουσία ελέγχων λειτουργεί αποτρεπτικά και ταυτόχρονα στέλνει ένα σαφές μήνυμα ότι το ζήτημα είναι σοβαρό και δεν μπορεί να αγνοείται.
Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν και οι γεωπόνοι. Δεν είναι απλοί πωλητές προϊόντων, αλλά σύμβουλοι και καθοδηγητές των αγροτών. Έχουν τη γνώση και την επιρροή να διαμορφώσουν συμπεριφορές. Η προτροπή για επιστροφή των άδειων συσκευασιών δεν πρέπει να είναι μια τυπική σύσταση, αλλά σταθερό μέρος της επαγγελματικής τους πρακτικής. Όταν ο γεωπόνος επιμένει, εξηγεί και ελέγχει, δημιουργείται μια κουλτούρα ευθύνης που δύσκολα αγνοείται.
Στην πραγματικότητα, αυτό που βλέπουμε σήμερα στην Πέλλα είναι ένα σύστημα όπου όλοι αναγνωρίζουν το πρόβλημα, αλλά κανείς δεν το αντιμετωπίζει με τη σοβαρότητα που απαιτείται. Αν συνεχιστεί αυτή η στάση, οι συνέπειες δεν θα είναι άμεσες, αλλά όταν εμφανιστούν θα είναι δύσκολα αναστρέψιμες. Το νερό δεν καθαρίζει εύκολα, το έδαφος δεν αναγεννάται γρήγορα και η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν αποκαθίσταται απλά με λόγια. Η λύση λοιπόν δεν βρίσκεται σε έναν μόνο φορέα. Βρίσκεται στη συνειδητοποίηση ότι όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης και ότι η αδράνεια δεν είναι πλέον επιλογή. Κι όσο η ζυγαριά θα μένει ανισόρροπη, τόσο θα μετατρέπεται σε απειλή. Γιατί όταν το περιβάλλον χάνει, στο τέλος χάνουν όλοι, είτε το καταλαβαίνουν άμεσα είτε όχι. Η πραγματική πρόκληση λοιπόν δεν είναι να διαπιστώσουμε προς τα πού γέρνει η ζυγαριά, αλλά να αποφασίσουμε ποιοι θα βάλουν βάρος στην πλευρά της ευθύνης και πόσο αποφασιστικά θα το κάνουν.
του Γιώργου Ροδάκογλου - Δημοσιογράφου
Πηγή: thes.gr
Την ίδια στιγμή, η δημοτική αρχή δεν μπορεί να περιορίζεται σε διαπιστώσεις ή στη μετακύλιση ευθυνών. Ο ρόλος της είναι ενεργός και καθοριστικός. Η ενημέρωση δεν είναι μια τυπική διαδικασία, αλλά εργαλείο πρόληψης. Χρειάζονται συνεχείς, στοχευμένες καμπάνιες που να φτάνουν πραγματικά στους αγρότες, με πρακτικές οδηγίες και παραδείγματα. Και ναι, απαιτείται πολιτικό θάρρος. Δηλώσεις του τύπου «ζητούμε αστυνόμευση αλλά χωρίς πρόστιμα» είναι το λιγότερο φοβικές γιατί η προστασία της δημόσιας υγείας δεν μπορεί να μπαίνει σε ζυγαριά με την εκλογική επιρροή. Και αυτό αφορά και την άλλη πλευρά της ζυγαριάς όταν φτάνουν στο σημείο κάποιοι να εκτοξεύουν απειλές ότι δεν θα ξαναψηφίσουν ή δεν θα «αφήσουν» έναν δήμαρχο να τους ελέγχει. Αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι απλώς υπερβολικές, είναι το λιγότερο τραγικές, γιατί δείχνουν μια βαθιά παρερμηνεία του τι σημαίνει ευθύνη και συλλογικό συμφέρον.
Από την άλλη πλευρά, η αστυνομία οφείλει να αναλάβει ουσιαστικό ρόλο. Οι νόμοι υπάρχουν, αλλά χωρίς εφαρμογή παραμένουν γράμμα κενό. Όταν δεν υπάρχει έλεγχος, καλλιεργείται η αίσθηση ότι «τίποτα δεν θα συμβεί». Τα πρόστιμα δεν είναι τιμωρία για την τιμωρία αλλά μέσο επιβολής τάξης και προστασίας του κοινού καλού. Η παρουσία ελέγχων λειτουργεί αποτρεπτικά και ταυτόχρονα στέλνει ένα σαφές μήνυμα ότι το ζήτημα είναι σοβαρό και δεν μπορεί να αγνοείται.
Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν και οι γεωπόνοι. Δεν είναι απλοί πωλητές προϊόντων, αλλά σύμβουλοι και καθοδηγητές των αγροτών. Έχουν τη γνώση και την επιρροή να διαμορφώσουν συμπεριφορές. Η προτροπή για επιστροφή των άδειων συσκευασιών δεν πρέπει να είναι μια τυπική σύσταση, αλλά σταθερό μέρος της επαγγελματικής τους πρακτικής. Όταν ο γεωπόνος επιμένει, εξηγεί και ελέγχει, δημιουργείται μια κουλτούρα ευθύνης που δύσκολα αγνοείται.
Στην πραγματικότητα, αυτό που βλέπουμε σήμερα στην Πέλλα είναι ένα σύστημα όπου όλοι αναγνωρίζουν το πρόβλημα, αλλά κανείς δεν το αντιμετωπίζει με τη σοβαρότητα που απαιτείται. Αν συνεχιστεί αυτή η στάση, οι συνέπειες δεν θα είναι άμεσες, αλλά όταν εμφανιστούν θα είναι δύσκολα αναστρέψιμες. Το νερό δεν καθαρίζει εύκολα, το έδαφος δεν αναγεννάται γρήγορα και η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν αποκαθίσταται απλά με λόγια. Η λύση λοιπόν δεν βρίσκεται σε έναν μόνο φορέα. Βρίσκεται στη συνειδητοποίηση ότι όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης και ότι η αδράνεια δεν είναι πλέον επιλογή. Κι όσο η ζυγαριά θα μένει ανισόρροπη, τόσο θα μετατρέπεται σε απειλή. Γιατί όταν το περιβάλλον χάνει, στο τέλος χάνουν όλοι, είτε το καταλαβαίνουν άμεσα είτε όχι. Η πραγματική πρόκληση λοιπόν δεν είναι να διαπιστώσουμε προς τα πού γέρνει η ζυγαριά, αλλά να αποφασίσουμε ποιοι θα βάλουν βάρος στην πλευρά της ευθύνης και πόσο αποφασιστικά θα το κάνουν.
του Γιώργου Ροδάκογλου - Δημοσιογράφου
Πηγή: thes.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου