Στην πλέον πολιτική από τις τραγωδίες του Σέξπιρ, «Ιούλιος Καίσαρ»
του 1599, ο Βρούτος επιχειρηματολογεί για την ανάγκη να θανατωθεί ο
«θετός» του πατέρας, υποστηρίζοντας ότι «μεγαλώνοντας θα έφτανε σε
τούτες και τούτες τις ακρότητες, γι’ αυτό στοχάσου τον σαν ένα αυγό
φιδίσιο, που σκάζοντας, κατά το είδος του, θα γίνει κακοποιό». Από αυτές
τις γραμμές προέκυψε το 1977 ο τίτλος της ταινίας «Το αυγό του φιδιού»
του Μπέργκμαν.
Παρ’ όλα τα σχεδόν 400 χρόνια που χωρίζουν τα δύο έργα, μοιράζονται
αναφορές στο ηθικό κενό και την ευκολία εκτροπής της απόλυτης εξουσίας
προς τη βαρβαρότητα, αλλά και τη μετατροπή ενός λαού σε χειραγωγήσιμο
όχλο, υπό το κράτος του φόβου.



























