Στην ΕΠΣ Πέλλας, αλλά και γενικότερα στην Επικράτεια, παρατηρείται μέχρι στιγμής το λιγότερο υποτονική μεταγραφική δραστηριότητα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κι αυτό φυσικά έχει να κάνει εκτός όλων των σχετικών με το άθλημα και με πολλούς άλλους κοινωνικό-οικονομικούς παράγοντες της καθημερινότητας και της εποχής, που επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα, με τον έναν ή άλλον τρόπο και το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο...
Το ότι πολλές ομάδες άλλαξαν ή προσέλαβαν προπονητές πολύ νωρίς φέτος κυρίως στην Α1, ίσως έχει παίξει το ρόλο του, προκειμένου αυτοί στο επόμενο χρονικό διάστημα, αλλά και κατά την περίοδο της προετοιμασίας, να δουν και να αξιολογήσουν αριθμητικά και ποιοτικά το ρόστερ της ομάδας τους, κι αν κριθεί απαραίτητο και αναγκαίο, να κινηθούν αργότερα και στοχευμένα μεταγραφικά, αφού τους το επιτρέπει η μακρά μεταγραφική περίοδος.
Αν και να σας πω την δική μου προσωπική και εμπειρική εκτίμηση, δεν βλέπω και δεν αναμένω κάτι δραματικά διαφορετικό από προηγούμενες χρονιές και μεταγραφικές περιόδους... Φθίνουμε... Όπως φθίνουμε σε όλα, έτσι και σε ομάδες, παράγοντες, διαιτητές κτλ, φθίνουμε από λάθη, παραλείψεις και... «σημεία των καιρών» και σε έμψυχο δυναμικό, με την μεταγραφική αγορά να περιορίζεται αισθητά. Στην μεταγραφική αγορά, την παράσταση κλέβουν σχεδόν κάθε μεταγραφική περίοδο, τέσσερις κατηγορίες ποδοσφαιριστών... Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν κάποιοι συνήθεις μετακινούμενοι και περιφερόμενοι «μισθοφόροι» προχωρημένης ποδοσφαιρικά ηλικίας, που «στοχεύουν» στα ταμεία των περιστασιακά εύρωστων οικονομικά ομάδων και στις τσέπες οικονομικά ισχυρών «κομητών»-παραγόντων, που δείχνουν προσωρινή διάθεση περιστασιακής προσφοράς και προβολής, κι όπως μας έχει διδάξει το παρελθόν με καταστρεπτικές τις περισσότερες φορές συνέπειες, ενώ στην δεύτερη κάποιοι περιπλανώμενοι μικροί και μεγάλοι ηλικιακά «χομπίστες», που κάθε χρόνο ψάχνονται να αλλάξουν ποδοσφαιρικό περιβάλλον γιατί κάτι τους «στράβωνε» πάντα στο προηγούμενο και παράλληλα να επιδιώξουν να πάρουν προκαταβολικά οι πιο προνοητικοί απ' αυτούς και το κατιτίς τους για τις άμεσες και τρέχουσες προσωπικές καλοκαιρινές τους «λειτουργικές» ανάγκες και τέλος στην τρίτη κατηγορία επιλεκτικά ελάχιστοι ταλαντούχοι Ακαδημιών, που το πιθανότερο μετά από επιθυμία, επιμονή και φιλοδοξία των μπαμπάδων, είτε συμμετείχαν και «κόπηκαν» λίγο νωρίτερα από τα διάφορα καλοκαιρινά δοκιμαστικά επαγγελματικών ομάδων, είτε τελικά επιλέχθηκαν και μόλις λίγο καιρό αργότερα επέστρεψαν «ατυχώς» και «άδοξα» στη βάση τους, έχοντας όμως προλάβει να πάρουν το «χρίσμα» των επίλεκτων και μαζί τα περίεργα χούγια και τις απαιτήσεις του εργασιακού περιβάλλοντος που βρέθηκαν προσωρινά κι από τύχη ίσως, θα μονοπωλήσουν και πάλι το ενδιαφέρον και τα «φώτα» της τοπικής μεταγραφικής δημοσιότητας και αγοράς... Η τέταρτη κατηγορία, αφορά όλους τους υπόλοιπους, μικρούς και μεγάλους...
Για την πρώτη περίπτωση ποδοσφαιριστών, των συνεχώς μετακινούμενων και περιφερόμενων δλδ «μισθοφόρων» κάπως προχωρημένης ηλικίας, που λογικά κάποιοι εξ αυτών έχουν κολλήσει και ένσημα εθνικών κατηγοριών, αυτοί κρίνονται ως «αναγκαίο κακό» και λόγω γενικότερης ποδοσφαιρικής λειψανδρίας που τους δίνει δυστυχώς διαπραγματευτική άνεση και αρκετούς πρόσφορους χώρους να κινηθούν, αλλά και λόγω πρόθυμων, διαθέσιμων και ευκολόπιστων παραγόντων, που καλύπτουν τις υπερβολικές και κάποιες φορές καταστρεπτικές τους απαιτήσεις για ερασιτεχνικές ομάδες, «χαλώντας» έτσι και την ποδοσφαιρική πιάτσα και την μεταγραφική αγορά και όχι μόνο για μια περίοδο. Κάποια στιγμή πρέπει να μπει «κόφτης» για το καλό όλων... Γιατί κάποιοι με τεράστια δόση έπαρσης και αλαζονείας, εκτιμώντας υπερβολικά την αξία τους, την τοποθετούν στις εθνικές κατηγορίες ζητώντας από ερασιτεχνικές ομάδες που ίσα-ίσα επιβιώνουν, τον «ουρανό με τα άστρα». Μα αν πράγματι είναι αυτή η αξία τους, γιατί δεν ψάχνονται να αγωνιστούν εκεί όπου ανήκουν και δεν τοποθετούν τους εαυτούς τους με τις αντίστοιχες υψηλές αμοιβές και φυσικά τις ανάλογες πιο απαιτητικές αγωνιστικές υποχρεώσεις σε ομάδες εθνικών κατηγοριών, παρά «σημαδεύουν» κάνοντας τους την «χάρη», νεόπλουτους ματαιόδοξους παράγοντες-«θύματα» ερασιτεχνικών ομάδων, ώστε και «επαγγελματικές» αμοιβές να εξασφαλίσουν, αλλά και «ερασιτεχνικές υποχρεώσεις» να απολαύσουν;
Αν η πρώτη περίπτωση είναι λίγο-πολύ προβλέψιμη έστω και δύσκολα οικονομικά διαχειρίσιμη για τις ομάδες και τους παράγοντες σε όρους και προϋποθέσεις με δεδομένα υψηλές απαιτήσεις αμοιβών, προκαταβολών αλλά και περιορισμένων αγωνιστικών υποχρεώσεων και ή τα αποδέχεσαι ως σύλλογος ή όχι και προχωράς, η δεύτερη με τους «χομπίστες» είναι λίγο πιο περίπλοκη και «θολή», αφού δεν γνωρίζεις τι ακριβώς θα ακούσεις, θα δεις και θα συναντήσεις τόσο στο οικονομικό, όσο και στο αγωνιστικό κομμάτι τόσο στο ξεκίνημα, όσο και κατά την διάρκεια της χρονιάς... Συνήθως αυτοί είναι που μπορεί να τα απαιτήσουν όλα μπροστά ή το μεγαλύτερο μέρος τους για κάποιον προσωπικό λόγο και φυσικά να ξεκινήσουν την αγωνιστική τους δραστηριότητα καθυστερημένα σε σχέση με την υπόλοιπη ομάδα, αφού ολοκληρώσουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές, τις οποίες εσκεμμένα έχουν προγραμματίσει στα πρώτα στάδια της προετοιμασίας της ομάδας που θα καταλήξουν. Είναι σίγουρα πιο «οικονομικοί» από την πρώτη κατηγορία, αλλά ακόμη κι αυτά τα λιγότερα κανείς δεν μπορεί να σου δώσει την βεβαιότητα ότι δεν θα πάνε στον «βρόντο» αργά ή γρήγορα... Λίγη ασυνέπεια σε προπονήσεις και αγώνες στην διάρκεια της χρονιάς και πολλά «ψεύτικα» άλλοθι («τέσσερις γάμοι και μια κηδεία» κάποιων στενών συγγενικών προσώπων, καμιά ξεκάρφωτη βάφτιση, κανένα κουμπαριό και καμιά ανειλημμένη επαγγελματική υποχρέωση κ.α.) που να την δικαιολογούν, είναι βασικά χαρακτηριστικά αυτής της κατηγορίας. Κι επειδή οι τρέχουσες προσωπικές ανάγκες δεν σταματούν ποτέ, κανείς και τίποτα δεν τους εμποδίζει να ψάξουν να μετακινηθούν ακόμη και μεσούσης της σεζόν, σε άλλο ποδοσφαιρικό περιβάλλον και να αφήσουν την ομάδα που τους εμπιστεύθηκε, στα «κρύα του λουτρού». Η συγκεκριμένη κατηγορία δεν έχει ηλικιακά όρια και κανόνες, αρκεί να υπάρχει ένα κάπως «πιασάρικο» ποδοσφαιρικό βιογραφικό που να μετράει και να «πουλάει» στην ποδοσφαιρική πιάτσα...
Ακόμη μια δύσκολη περίπτωση έστω και οικονομικότερη συγκριτικά με τις προηγούμενες για ερασιτεχνικές ομάδες, είναι οι νεαροί ποδοσφαιριστές προβεβλημένων και «επώνυμων» Ακαδημιών της προαναφερθείσας παραπάνω τρίτης κατηγορίας... Δύσκολη και ψυχολογικά καταρχήν για ένα ανήλικο παιδί που μόλις ατύχησε σε μια φιλοδοξία, σε μια προσπάθεια, σε μια μπορεί και άνιση δοκιμασία, που άλλος επέλεξε γι' αυτό, αλλά και αγωνιστικά όλη την αγωνιστική περίοδο, αφού αυτό το παιδί συνοδεύεται στις περισσότερες των περιπτώσεων κι από έναν πολύ φιλόδοξο μπορεί και αλαζονικό γονιό/κηδεμόνα υψηλών αγωνιστικών απαιτήσεων, που δύσκολα προσγειώνεται και που ψάχνει σχεδόν πάντα και βρίσκει πανεύκολα, «υπαίτιους» και εξιλαστήρια θύματα της δύσκολης και πολλές φορές προβληματικής μετάβασης και προσαρμογής για κάθε νεαρό παιδί οποιασδήποτε Ακαδημίας, σε ανδρικές ομάδες και πρωταθλήματα, έστω κι αν πρόκειται για ερασιτεχνικά. Λίγο η ανυπομονησία, λίγο η ανετοιμότητα και πολύ περισσότερο η γονική έπαρση, δημιουργούν προβλήματα και στις ομάδες και κυρίως στους ίδιους τους νεαρούς ποδοσφαιριστές που ξεκινούν από πολύ μικρή ηλικία έναν φαύλο κύκλο άσκοπων μετακινήσεων, με τελική κατάληξη πολλές φορές δυστυχώς, ακόμη και την απόσυρση από το άθλημα που ποτέ δεν ένοιωσαν μετά την εφηβική τους ηλικία σαν διασκέδαση, αλλά ως μια συνεχή επίπονη σωματικά και ψυχολογικά δοκιμασία και εξέταση...
Τέλος υπάρχουν και όλοι οι άλλοι, μια πιο «κανονική» περίπτωση και πιο πολυάριθμη κατηγορία ποδοσφαιριστών, οι πιο ρεαλιστές κάθε ηλικίας, οι πιο συνειδητοποιημένοι της μεταγραφικής «αγοράς», που γνωρίζουν εκ των προτέρων ποιοι είναι, που απευθύνονται, τι θέλουν και που πηγαίνουν, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά κάθε ερασιτεχνικού ποδοσφαιρικού περιβάλλοντος σε ομάδες τοπικών ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων κάθε κατηγορίας που πιθανόν θα συναντήσουν... Αυτοί γνωρίζουν ότι στις ερασιτεχνικές ομάδες και κατηγορίες δεν φτιάχνεις «εισοδήματα» που δεν υπάρχουν, κι όταν διατίθενται με μεγάλες δυσκολίες από κάποιους αιθεροβάμονες περιστασιακά, καταστρέφουν οικογενειακούς προϋπολογισμούς και διαλύουν ομάδες, προσπαθούν να βρουν ένα ποδοσφαιρικό περιβάλλον να περνούν καλά, να δημιουργήσουν σχέσεις και παρέες, διασκεδάζοντας με το άθλημα που σου αρέσει... Αυτοί είναι είτε μιας μέσης και νεαρής ηλικίας ποδοσφαιριστές, που τα χωριά τους δεν έχουν ομάδες ή οι επαγγελματικές και εκπαιδευτικές τους υποχρεώσεις τους αναγκάζουν να βρίσκονται μακριά από το τόπο τους και θέλουν να συνεχίζουν να κάνουν αθλητισμό και το χόμπι τους με σεβασμό και συνέπεια στις ομάδες που εντάσσονται, είτε ποδοσφαιριστές Ακαδημιών σχολικής ηλικίας, που θέλουν παράλληλα με τα μαθήματα και την προετοιμασία των πανελλαδικών εξετάσεων, να εξακολουθούν να ασχολούνται με το άθλημα που αγαπούν και θυσίασαν αρκετά χρόνια γι' αυτό από τα παιδικά τους χρόνια, κι αν υπάρξει η ευκαιρία να εξελιχθούν γιατί όχι να το πετύχουν μέσα από ερασιτεχνικές ομάδες και να ανέλθουν σε μεγαλύτερες κατηγορίες...
Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο έχουμε και την δημιουργία Β' Ομάδων, που σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα κυρίως των ομάδων της περιοχής μας, έχουν από ελάχιστη μέχρι μηδαμινή προσφορά τόσο στις ομάδες που ανήκουν, όσο και γενικότερα στο ερασιτεχνικό μας ποδόσφαιρο, που αντιθέτως μάλιστα το «ζημιώνουν», αφού το «άπλωμα» των ρόστερ των μεγάλων ομάδων που τις δημιουργούν, περιορίζει και πιέζει ασφυκτικά τον ζωτικό χώρο και το οξυγόνο και των ίδιων των παιδιών, αλλά κυρίως των χωριών της περιοχής, που δεν διαθέτουν ομάδες ή βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και ίσως προσθετικά με κάποιους ποδοσφαιριστές απ' αυτές τις ομάδες, είχαν την ευκαιρία και την ποδοσφαιρική αριθμητικά δυναμική, να επανακάμψουν. Τώρα τελευταία ακούγεται και το «δυσμενές» κατά την άποψή μου «σενάριο», οι μεγάλες αριθμητικά Ακαδημίες του νομού, να δημιουργήσουν και τμήματα Over 16, διατηρώντας στις τάξεις τους και τα επόμενα χρόνια τους νεαρούς ποδοσφαιριστές που διαθέτουν, κι αυτά τα τμήματα να συμμετέχουν στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα του νομού. Μια τέτοια εξέλιξη (παράλληλα με την ύπαρξη των Β' ομάδων), την θεωρώ ανασταλτικό παράγοντα και «ταφόπλακα» για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της ΕΠΣ Πέλλας αλλά και γενικότερα της Επικράτειας, όπου κι αν προκύψει ή συμβεί. Ίσως να μην υπάρχουν κάποια χρόνια αργότερα από σήμερα, οι τοπικές ερασιτεχνικές ομάδες των χωριών, παρά μόνο οργανωμένες ιδιωτικές Ακαδημίες ευρύτερων γεωγραφικά περιοχών και με ανδρικά τμήματα, με λειτουργία κάτι σαν «μικρών» ΠΑΕ... Και προς σ' αυτή την κατεύθυνση φαίνεται να αποσκοπούν οι περισσότερες κινήσεις, αλλά και η «ακινησία» σε επιμέρους θέματα των Διεθνών Οργανισμών, της Ελληνικής Ομοσπονδίας και των Ενώσεων... Κι αυτή την εξέλιξη φαίνεται να υποστηρίζουν εκούσια ή ακούσια γονείς/κηδεμόνες, παράγοντες, ακόμη και ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές με τις επιλογές και τις πράξεις τους. Για τους δε υπόλοιπους εναπομείναντες, θα υπάρχουν οι μικρές ομάδες των χωριών, της γειτονιάς ή της παρέας, με τουρνουά, ανεπίσημους αγώνες και προπονήσεις στα 5Χ5, 7Χ7 γήπεδα, απλά για να «ξύνουν την ψώρα τους»...
Υπάρχει τέλος και μια εύλογη απορία επί του θέματος που αφορά άμεσα την μεταγραφική δραστηριότητα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και το παράδειγμα της ΕΠΣ Πέλλας, λογικά συμβαίνει και αλλού... Κρίνοντας από την τελευταία αγωνιστική περίοδο που συμμετείχαν 14 ομάδες στο πρωτάθλημα υποδομών Κ16 της ΕΠΣ Πέλλας και άλλες περίπου καμιά 10αριά που συμμετείχαν στο «άτυπο» πρωτάθλημα (περίπου το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα προηγούμενα χρόνια), οι διαθέσιμοι νεαροί ποδοσφαιριστές στην μεταγραφική «αγορά» απ' αυτές τις ηλικίες, μόνο φέτος, θα έπρεπε να είναι μ' έναν αρκετά πρόχειρο αλλά κοντά στην πραγματικότητα υπολογισμό, από 200-250! Όπως και πέρυσι, όπως και τα προηγούμενα χρόνια... Αυτοί οι ποδοσφαιριστές που βρίσκονται; Όσο όλοι αυτοί παραμένουν «εξαφανισμένοι» και «αόρατοι», από ιδανική λύση, γίνονται μέρος του προβλήματος! Αριθμητικά από μόνοι τους θα μπορούσαν να στελεχώσουν όχι μόνο αρκετές ομάδες κρατώντας τες ζωντανές συνδυαστικά με τοπικά παιδιά για αρκετά χρόνια, αλλά να συνθέσουν μια ολόκληρη ερασιτεχνική κατηγορία στην ΕΠΣ Πέλλας! Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μελέτες από εθνικές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες, επαγγελματικές ακαδημίες και ανεξάρτητους φορείς συγκλίνουν στο εξής: μεταξύ των ηλικιών 16 και 21, πάνω από το 50% των νεαρών ποδοσφαιριστών διακόπτει την ενασχόληση με το οργανωμένο ποδόσφαιρο! Οι λόγοι πολλοί αγωνιστικοί, ψυχολογικοί, κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί... Τρομακτικό ποσοστό, αλλά δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό και θετικό δυστυχώς από κανέναν, ώστε αυτό να μειωθεί. Το αντίθετο μάλλον γίνεται... Προσθέτοντας συνεχώς εμπόδια, προβλήματα και κανόνες, με παραλείψεις, αδιαφορία και λάθη, αυτό το ποσοστό θα βαίνει όλο και αυξανόμενο...
Το ότι πολλές ομάδες άλλαξαν ή προσέλαβαν προπονητές πολύ νωρίς φέτος κυρίως στην Α1, ίσως έχει παίξει το ρόλο του, προκειμένου αυτοί στο επόμενο χρονικό διάστημα, αλλά και κατά την περίοδο της προετοιμασίας, να δουν και να αξιολογήσουν αριθμητικά και ποιοτικά το ρόστερ της ομάδας τους, κι αν κριθεί απαραίτητο και αναγκαίο, να κινηθούν αργότερα και στοχευμένα μεταγραφικά, αφού τους το επιτρέπει η μακρά μεταγραφική περίοδος.
Αν και να σας πω την δική μου προσωπική και εμπειρική εκτίμηση, δεν βλέπω και δεν αναμένω κάτι δραματικά διαφορετικό από προηγούμενες χρονιές και μεταγραφικές περιόδους... Φθίνουμε... Όπως φθίνουμε σε όλα, έτσι και σε ομάδες, παράγοντες, διαιτητές κτλ, φθίνουμε από λάθη, παραλείψεις και... «σημεία των καιρών» και σε έμψυχο δυναμικό, με την μεταγραφική αγορά να περιορίζεται αισθητά. Στην μεταγραφική αγορά, την παράσταση κλέβουν σχεδόν κάθε μεταγραφική περίοδο, τέσσερις κατηγορίες ποδοσφαιριστών... Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν κάποιοι συνήθεις μετακινούμενοι και περιφερόμενοι «μισθοφόροι» προχωρημένης ποδοσφαιρικά ηλικίας, που «στοχεύουν» στα ταμεία των περιστασιακά εύρωστων οικονομικά ομάδων και στις τσέπες οικονομικά ισχυρών «κομητών»-παραγόντων, που δείχνουν προσωρινή διάθεση περιστασιακής προσφοράς και προβολής, κι όπως μας έχει διδάξει το παρελθόν με καταστρεπτικές τις περισσότερες φορές συνέπειες, ενώ στην δεύτερη κάποιοι περιπλανώμενοι μικροί και μεγάλοι ηλικιακά «χομπίστες», που κάθε χρόνο ψάχνονται να αλλάξουν ποδοσφαιρικό περιβάλλον γιατί κάτι τους «στράβωνε» πάντα στο προηγούμενο και παράλληλα να επιδιώξουν να πάρουν προκαταβολικά οι πιο προνοητικοί απ' αυτούς και το κατιτίς τους για τις άμεσες και τρέχουσες προσωπικές καλοκαιρινές τους «λειτουργικές» ανάγκες και τέλος στην τρίτη κατηγορία επιλεκτικά ελάχιστοι ταλαντούχοι Ακαδημιών, που το πιθανότερο μετά από επιθυμία, επιμονή και φιλοδοξία των μπαμπάδων, είτε συμμετείχαν και «κόπηκαν» λίγο νωρίτερα από τα διάφορα καλοκαιρινά δοκιμαστικά επαγγελματικών ομάδων, είτε τελικά επιλέχθηκαν και μόλις λίγο καιρό αργότερα επέστρεψαν «ατυχώς» και «άδοξα» στη βάση τους, έχοντας όμως προλάβει να πάρουν το «χρίσμα» των επίλεκτων και μαζί τα περίεργα χούγια και τις απαιτήσεις του εργασιακού περιβάλλοντος που βρέθηκαν προσωρινά κι από τύχη ίσως, θα μονοπωλήσουν και πάλι το ενδιαφέρον και τα «φώτα» της τοπικής μεταγραφικής δημοσιότητας και αγοράς... Η τέταρτη κατηγορία, αφορά όλους τους υπόλοιπους, μικρούς και μεγάλους...
Για την πρώτη περίπτωση ποδοσφαιριστών, των συνεχώς μετακινούμενων και περιφερόμενων δλδ «μισθοφόρων» κάπως προχωρημένης ηλικίας, που λογικά κάποιοι εξ αυτών έχουν κολλήσει και ένσημα εθνικών κατηγοριών, αυτοί κρίνονται ως «αναγκαίο κακό» και λόγω γενικότερης ποδοσφαιρικής λειψανδρίας που τους δίνει δυστυχώς διαπραγματευτική άνεση και αρκετούς πρόσφορους χώρους να κινηθούν, αλλά και λόγω πρόθυμων, διαθέσιμων και ευκολόπιστων παραγόντων, που καλύπτουν τις υπερβολικές και κάποιες φορές καταστρεπτικές τους απαιτήσεις για ερασιτεχνικές ομάδες, «χαλώντας» έτσι και την ποδοσφαιρική πιάτσα και την μεταγραφική αγορά και όχι μόνο για μια περίοδο. Κάποια στιγμή πρέπει να μπει «κόφτης» για το καλό όλων... Γιατί κάποιοι με τεράστια δόση έπαρσης και αλαζονείας, εκτιμώντας υπερβολικά την αξία τους, την τοποθετούν στις εθνικές κατηγορίες ζητώντας από ερασιτεχνικές ομάδες που ίσα-ίσα επιβιώνουν, τον «ουρανό με τα άστρα». Μα αν πράγματι είναι αυτή η αξία τους, γιατί δεν ψάχνονται να αγωνιστούν εκεί όπου ανήκουν και δεν τοποθετούν τους εαυτούς τους με τις αντίστοιχες υψηλές αμοιβές και φυσικά τις ανάλογες πιο απαιτητικές αγωνιστικές υποχρεώσεις σε ομάδες εθνικών κατηγοριών, παρά «σημαδεύουν» κάνοντας τους την «χάρη», νεόπλουτους ματαιόδοξους παράγοντες-«θύματα» ερασιτεχνικών ομάδων, ώστε και «επαγγελματικές» αμοιβές να εξασφαλίσουν, αλλά και «ερασιτεχνικές υποχρεώσεις» να απολαύσουν;
Αν η πρώτη περίπτωση είναι λίγο-πολύ προβλέψιμη έστω και δύσκολα οικονομικά διαχειρίσιμη για τις ομάδες και τους παράγοντες σε όρους και προϋποθέσεις με δεδομένα υψηλές απαιτήσεις αμοιβών, προκαταβολών αλλά και περιορισμένων αγωνιστικών υποχρεώσεων και ή τα αποδέχεσαι ως σύλλογος ή όχι και προχωράς, η δεύτερη με τους «χομπίστες» είναι λίγο πιο περίπλοκη και «θολή», αφού δεν γνωρίζεις τι ακριβώς θα ακούσεις, θα δεις και θα συναντήσεις τόσο στο οικονομικό, όσο και στο αγωνιστικό κομμάτι τόσο στο ξεκίνημα, όσο και κατά την διάρκεια της χρονιάς... Συνήθως αυτοί είναι που μπορεί να τα απαιτήσουν όλα μπροστά ή το μεγαλύτερο μέρος τους για κάποιον προσωπικό λόγο και φυσικά να ξεκινήσουν την αγωνιστική τους δραστηριότητα καθυστερημένα σε σχέση με την υπόλοιπη ομάδα, αφού ολοκληρώσουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές, τις οποίες εσκεμμένα έχουν προγραμματίσει στα πρώτα στάδια της προετοιμασίας της ομάδας που θα καταλήξουν. Είναι σίγουρα πιο «οικονομικοί» από την πρώτη κατηγορία, αλλά ακόμη κι αυτά τα λιγότερα κανείς δεν μπορεί να σου δώσει την βεβαιότητα ότι δεν θα πάνε στον «βρόντο» αργά ή γρήγορα... Λίγη ασυνέπεια σε προπονήσεις και αγώνες στην διάρκεια της χρονιάς και πολλά «ψεύτικα» άλλοθι («τέσσερις γάμοι και μια κηδεία» κάποιων στενών συγγενικών προσώπων, καμιά ξεκάρφωτη βάφτιση, κανένα κουμπαριό και καμιά ανειλημμένη επαγγελματική υποχρέωση κ.α.) που να την δικαιολογούν, είναι βασικά χαρακτηριστικά αυτής της κατηγορίας. Κι επειδή οι τρέχουσες προσωπικές ανάγκες δεν σταματούν ποτέ, κανείς και τίποτα δεν τους εμποδίζει να ψάξουν να μετακινηθούν ακόμη και μεσούσης της σεζόν, σε άλλο ποδοσφαιρικό περιβάλλον και να αφήσουν την ομάδα που τους εμπιστεύθηκε, στα «κρύα του λουτρού». Η συγκεκριμένη κατηγορία δεν έχει ηλικιακά όρια και κανόνες, αρκεί να υπάρχει ένα κάπως «πιασάρικο» ποδοσφαιρικό βιογραφικό που να μετράει και να «πουλάει» στην ποδοσφαιρική πιάτσα...
Ακόμη μια δύσκολη περίπτωση έστω και οικονομικότερη συγκριτικά με τις προηγούμενες για ερασιτεχνικές ομάδες, είναι οι νεαροί ποδοσφαιριστές προβεβλημένων και «επώνυμων» Ακαδημιών της προαναφερθείσας παραπάνω τρίτης κατηγορίας... Δύσκολη και ψυχολογικά καταρχήν για ένα ανήλικο παιδί που μόλις ατύχησε σε μια φιλοδοξία, σε μια προσπάθεια, σε μια μπορεί και άνιση δοκιμασία, που άλλος επέλεξε γι' αυτό, αλλά και αγωνιστικά όλη την αγωνιστική περίοδο, αφού αυτό το παιδί συνοδεύεται στις περισσότερες των περιπτώσεων κι από έναν πολύ φιλόδοξο μπορεί και αλαζονικό γονιό/κηδεμόνα υψηλών αγωνιστικών απαιτήσεων, που δύσκολα προσγειώνεται και που ψάχνει σχεδόν πάντα και βρίσκει πανεύκολα, «υπαίτιους» και εξιλαστήρια θύματα της δύσκολης και πολλές φορές προβληματικής μετάβασης και προσαρμογής για κάθε νεαρό παιδί οποιασδήποτε Ακαδημίας, σε ανδρικές ομάδες και πρωταθλήματα, έστω κι αν πρόκειται για ερασιτεχνικά. Λίγο η ανυπομονησία, λίγο η ανετοιμότητα και πολύ περισσότερο η γονική έπαρση, δημιουργούν προβλήματα και στις ομάδες και κυρίως στους ίδιους τους νεαρούς ποδοσφαιριστές που ξεκινούν από πολύ μικρή ηλικία έναν φαύλο κύκλο άσκοπων μετακινήσεων, με τελική κατάληξη πολλές φορές δυστυχώς, ακόμη και την απόσυρση από το άθλημα που ποτέ δεν ένοιωσαν μετά την εφηβική τους ηλικία σαν διασκέδαση, αλλά ως μια συνεχή επίπονη σωματικά και ψυχολογικά δοκιμασία και εξέταση...
Τέλος υπάρχουν και όλοι οι άλλοι, μια πιο «κανονική» περίπτωση και πιο πολυάριθμη κατηγορία ποδοσφαιριστών, οι πιο ρεαλιστές κάθε ηλικίας, οι πιο συνειδητοποιημένοι της μεταγραφικής «αγοράς», που γνωρίζουν εκ των προτέρων ποιοι είναι, που απευθύνονται, τι θέλουν και που πηγαίνουν, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά κάθε ερασιτεχνικού ποδοσφαιρικού περιβάλλοντος σε ομάδες τοπικών ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων κάθε κατηγορίας που πιθανόν θα συναντήσουν... Αυτοί γνωρίζουν ότι στις ερασιτεχνικές ομάδες και κατηγορίες δεν φτιάχνεις «εισοδήματα» που δεν υπάρχουν, κι όταν διατίθενται με μεγάλες δυσκολίες από κάποιους αιθεροβάμονες περιστασιακά, καταστρέφουν οικογενειακούς προϋπολογισμούς και διαλύουν ομάδες, προσπαθούν να βρουν ένα ποδοσφαιρικό περιβάλλον να περνούν καλά, να δημιουργήσουν σχέσεις και παρέες, διασκεδάζοντας με το άθλημα που σου αρέσει... Αυτοί είναι είτε μιας μέσης και νεαρής ηλικίας ποδοσφαιριστές, που τα χωριά τους δεν έχουν ομάδες ή οι επαγγελματικές και εκπαιδευτικές τους υποχρεώσεις τους αναγκάζουν να βρίσκονται μακριά από το τόπο τους και θέλουν να συνεχίζουν να κάνουν αθλητισμό και το χόμπι τους με σεβασμό και συνέπεια στις ομάδες που εντάσσονται, είτε ποδοσφαιριστές Ακαδημιών σχολικής ηλικίας, που θέλουν παράλληλα με τα μαθήματα και την προετοιμασία των πανελλαδικών εξετάσεων, να εξακολουθούν να ασχολούνται με το άθλημα που αγαπούν και θυσίασαν αρκετά χρόνια γι' αυτό από τα παιδικά τους χρόνια, κι αν υπάρξει η ευκαιρία να εξελιχθούν γιατί όχι να το πετύχουν μέσα από ερασιτεχνικές ομάδες και να ανέλθουν σε μεγαλύτερες κατηγορίες...
Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο έχουμε και την δημιουργία Β' Ομάδων, που σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα κυρίως των ομάδων της περιοχής μας, έχουν από ελάχιστη μέχρι μηδαμινή προσφορά τόσο στις ομάδες που ανήκουν, όσο και γενικότερα στο ερασιτεχνικό μας ποδόσφαιρο, που αντιθέτως μάλιστα το «ζημιώνουν», αφού το «άπλωμα» των ρόστερ των μεγάλων ομάδων που τις δημιουργούν, περιορίζει και πιέζει ασφυκτικά τον ζωτικό χώρο και το οξυγόνο και των ίδιων των παιδιών, αλλά κυρίως των χωριών της περιοχής, που δεν διαθέτουν ομάδες ή βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και ίσως προσθετικά με κάποιους ποδοσφαιριστές απ' αυτές τις ομάδες, είχαν την ευκαιρία και την ποδοσφαιρική αριθμητικά δυναμική, να επανακάμψουν. Τώρα τελευταία ακούγεται και το «δυσμενές» κατά την άποψή μου «σενάριο», οι μεγάλες αριθμητικά Ακαδημίες του νομού, να δημιουργήσουν και τμήματα Over 16, διατηρώντας στις τάξεις τους και τα επόμενα χρόνια τους νεαρούς ποδοσφαιριστές που διαθέτουν, κι αυτά τα τμήματα να συμμετέχουν στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα του νομού. Μια τέτοια εξέλιξη (παράλληλα με την ύπαρξη των Β' ομάδων), την θεωρώ ανασταλτικό παράγοντα και «ταφόπλακα» για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της ΕΠΣ Πέλλας αλλά και γενικότερα της Επικράτειας, όπου κι αν προκύψει ή συμβεί. Ίσως να μην υπάρχουν κάποια χρόνια αργότερα από σήμερα, οι τοπικές ερασιτεχνικές ομάδες των χωριών, παρά μόνο οργανωμένες ιδιωτικές Ακαδημίες ευρύτερων γεωγραφικά περιοχών και με ανδρικά τμήματα, με λειτουργία κάτι σαν «μικρών» ΠΑΕ... Και προς σ' αυτή την κατεύθυνση φαίνεται να αποσκοπούν οι περισσότερες κινήσεις, αλλά και η «ακινησία» σε επιμέρους θέματα των Διεθνών Οργανισμών, της Ελληνικής Ομοσπονδίας και των Ενώσεων... Κι αυτή την εξέλιξη φαίνεται να υποστηρίζουν εκούσια ή ακούσια γονείς/κηδεμόνες, παράγοντες, ακόμη και ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές με τις επιλογές και τις πράξεις τους. Για τους δε υπόλοιπους εναπομείναντες, θα υπάρχουν οι μικρές ομάδες των χωριών, της γειτονιάς ή της παρέας, με τουρνουά, ανεπίσημους αγώνες και προπονήσεις στα 5Χ5, 7Χ7 γήπεδα, απλά για να «ξύνουν την ψώρα τους»...
Υπάρχει τέλος και μια εύλογη απορία επί του θέματος που αφορά άμεσα την μεταγραφική δραστηριότητα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και το παράδειγμα της ΕΠΣ Πέλλας, λογικά συμβαίνει και αλλού... Κρίνοντας από την τελευταία αγωνιστική περίοδο που συμμετείχαν 14 ομάδες στο πρωτάθλημα υποδομών Κ16 της ΕΠΣ Πέλλας και άλλες περίπου καμιά 10αριά που συμμετείχαν στο «άτυπο» πρωτάθλημα (περίπου το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα προηγούμενα χρόνια), οι διαθέσιμοι νεαροί ποδοσφαιριστές στην μεταγραφική «αγορά» απ' αυτές τις ηλικίες, μόνο φέτος, θα έπρεπε να είναι μ' έναν αρκετά πρόχειρο αλλά κοντά στην πραγματικότητα υπολογισμό, από 200-250! Όπως και πέρυσι, όπως και τα προηγούμενα χρόνια... Αυτοί οι ποδοσφαιριστές που βρίσκονται; Όσο όλοι αυτοί παραμένουν «εξαφανισμένοι» και «αόρατοι», από ιδανική λύση, γίνονται μέρος του προβλήματος! Αριθμητικά από μόνοι τους θα μπορούσαν να στελεχώσουν όχι μόνο αρκετές ομάδες κρατώντας τες ζωντανές συνδυαστικά με τοπικά παιδιά για αρκετά χρόνια, αλλά να συνθέσουν μια ολόκληρη ερασιτεχνική κατηγορία στην ΕΠΣ Πέλλας! Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μελέτες από εθνικές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες, επαγγελματικές ακαδημίες και ανεξάρτητους φορείς συγκλίνουν στο εξής: μεταξύ των ηλικιών 16 και 21, πάνω από το 50% των νεαρών ποδοσφαιριστών διακόπτει την ενασχόληση με το οργανωμένο ποδόσφαιρο! Οι λόγοι πολλοί αγωνιστικοί, ψυχολογικοί, κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί... Τρομακτικό ποσοστό, αλλά δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό και θετικό δυστυχώς από κανέναν, ώστε αυτό να μειωθεί. Το αντίθετο μάλλον γίνεται... Προσθέτοντας συνεχώς εμπόδια, προβλήματα και κανόνες, με παραλείψεις, αδιαφορία και λάθη, αυτό το ποσοστό θα βαίνει όλο και αυξανόμενο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου