Η δραματική επιδείνωση της κατάστασης στις δημόσιες δομές Υγείας και η συνεχής οικονομική επιβάρυνση των πολιτών για να έχουν μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αποτελούν μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα. Ό,τι και να λέει, με τη γνωστή του θρασύτητα και τοξικότητα ο υπουργός Υγείας, όσες κορδέλες και να κόβει και όσες γελοιότητες και να εκστομίζει για « το καλύτερο ΕΣΥ όλων των εποχών», οι άνθρωποι της Υγείας και κυρίως οι πολίτες ξέρουν « από πρώτο χέρι» τι ακριβώς συμβαίνει. Ολοένα και περισσότεροι πολίτες συνειδητοποιούν αυτό τον καιρό ότι δεν έχουμε ένα ΕΣΥ με διαχρονικά προβλήματα, ελλείψεις και δυσκολίες, που σιγά σιγά αντιμετωπίζονται. Η σκληρή αλήθεια είναι ότι πλέον έχουμε ένα αποδιοργανωμένο ΕΣΥ που έχει πλήρως «μεταλλαχθεί», που έχει απολέσει οριστικά την αρχική του φιλοσοφία της ισότιμης, καθολικής και δωρεάν κάλυψης των αναγκών Υγείας των ανθρώπων και που τώρα αδυνατεί να ανταποκριθεί στα στοιχειώδη: να εφημερεύουν με ασφάλεια τα νοσοκομεία της επαρχίας, να μπορείς να κλείσεις σε ανεκτό χρόνο ραντεβού στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία, να μπορείς να χειρουργηθείς έγκαιρα για μια σοβαρή και απειλητική για τη ζωή πάθηση (π.χ καρκίνος). Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΚΕΤΕΚΝΥ, τα ογκολογικά περιστατικά κατευθύνονται στην πλειονότητα τους στον ιδιωτικό τομέα (βλ. Το Βήμα, 22.3.2026, αφιέρωμα στην Υγεία). Αν αυτό δεν είναι οικτρή αποτυχία του δημόσιου Συστήματος Υγείας, τότε τι είναι;
