Οι μερίδες του μαγειρεμένου φαγητού (και είχαμε εκατοντάδες την περασμένη
Παρασκευή) είχαν τελειώσει από ώρα. Το ίδιο και τα σάντουιτς. Μοιράστηκαν και
τα μπισκότα και τα κρουασάν. Μια φέτα ψωμί και λίγο χαλβά δίναμε τώρα, στις 9
το βράδυ, στους πρόσφυγες στην Ειδομένη.
Πώς να χορτάσει ένα νέο παλικάρι ίσαμε κει πάνω μ’ αυτό το τίποτα;
Και πόση ταπείνωση θα ένιωθε η γυναίκα με τα μελαγχολικά μάτια, που λίγο καιρό
πριν, τέτοια ώρα, θα έστρωνε το τραπέζι στο σπίτι της για το βραδινό φαγητό της
οικογένειας και τώρα περίμενε στην ουρά για λίγο ψωμί με χαλβά;
«Καχρ ολσούν σεμπέπ ολανλάρ! Ανάθεμα στους αίτιους!», που λέει και η Διδώ
Σωτηρίου.
Τι λέτε; Κάνουμε μια προσπάθεια να αυξήσουμε τη βοήθεια κυρίως σε
μαγειρεμένο φαγητό και ξηρά τροφή γι’ αυτή την Παρασκευή, απευθυνόμενοι σε
περισσότερους γνωστούς και φίλους μας;




























