Τελικός Κυπέλλου ΕΠΣ Πέλλας 2025/2026 | Άξιος κυπελλούχος ο Εθνικός Γιαννιτσών!

Αγώνας διαφήμιση, γιορτή και ελπίδα για το ερασιτεχνικό μας ποδόσφαιρο ο προχθεσινός τελικός του κυπέλλου στο Δημοτικό Στάδιο Κρύας Βρύσης ανάμεσα στον πολυνίκη του θεσμού και τυπικά γηπεδούχο Εδεσσαϊκό και τον πρωτάρη και τυπικά φιλοξενούμενο Εθνικό Γιαννιτσών. Δεν ήταν ούτε το θέαμα, ούτε η ποιότητά του, ούτε ακόμη και η εξέλιξή του τα στοιχεία που του προσδίδουν αυτούς τους χαρακτηρισμούς, αλλά ήταν σχεδόν όλο το σκηνικό μιας καθαρά ερασιτεχνικής ποδοσφαιρικής παράστασης που προέκυψε, στήθηκε και συνέθεσε μια εικόνα που όλοι πιστεύω που παρακολουθούμε, υπηρετούμε και αγαπάμε με όποια ιδιότητα ή θέση το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, θέλουμε να βλέπουμε συχνά σε όλες τις τοπικές ερασιτεχνικές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις της επικράτειας...

Εντός αγωνιστικού χώρου είδαμε, δύο ομάδες αντιπροσωπευτικές αντίστοιχης δυναμικής, ποιότητας και δυναμικότητας των κατηγοριών της ΕΠΣ Πέλλας που αγωνίστηκαν τη φετινή αγωνιστική περίοδο (Α' Ερασιτεχνική, δύο ομάδες μετά από πολλά χρόνια στον τελικό του θεσμού καθαρά ερασιτεχνικές, χωρίς το αδιαφιλονίκητο φαβορί της τεράστιας διαφοράς δυναμικότητας των προηγούμενων ετών (ας θυμηθούμε και το πιο τραγελαφικό απ' όλα, ότι το κύπελλο μας το έχει κατακτήσει το 2022/2023 και ομάδα της ΕΠΣΜ ο Κεραυνός Αγγελοχωρίου με το ΑΦΜ της Θύελλας Σαρακηνών!), δύο ομάδες που σεβάστηκαν και τίμησαν το «εὖ ἀγωνίζεσθαι» και τον αντίπαλό τους με την γενικότερη αγωνιστική, εξωαγωνιστική και θεσμική συμπεριφορά και παρουσία τους και πριν τον αγώνα και κατά την διάρκειά του, αλλά και μετά την λήξη του στις απονομές, δύο ομάδες με ποδοσφαιριστές κάθε ηλικιακής κατηγορίας που συνέδεσαν έτσι τις σύγχρονες εποχές και γενιές του ερασιτεχνικού μας ποδοσφαίρου, δύο ομάδες με άψογους σε χαρακτήρα και ήθος ταλαντούχους φερέλπιδες προπονητές, δύο ομάδες που ανέδειξαν και τις Ακαδημίες τους με τα μικρά παιδιά να συμμετέχουν κι αυτά στη γιορτή, μια τετράδα διαιτητών επίσης ίσως από τις πιο αναγνωρίσιμες και πιο αποδεκτές του συνδέσμου μας με σύνθεση αρκετά αντιπροσωπευτική και της χρονιάς που τελείωσε (εδώ με καμία αμφισβήτηση και μομφή στο πρόσωπο του 4ου που έχει κάνει κι αυτός εξαιρετική χρονιά, ίσως ένας 4ος που βρίσκεται στο τέλος της καριέρας του, τιμητικά θα μπορούσε να έχει θέση), ένας άριστος αγωνιστικός χώρος και γενικότερα ικανοποιητικές γηπεδικές εγκαταστάσεις με την φροντίδα του οικοδεσπότη Απόλλωνα 1960 Κρύας Βρύσης, μια σεμνή και λιτή τελετή διοργάνωσης, διεξαγωγής και λήξης του τελικού, που ανέδειξε πιο πολύ τους πρωταγωνιστές απ' οτιδήποτε άλλο χωρίς τις συνηθισμένες σε πολλά γήπεδα υπερβολές με τις αόριστες λογοδοσίες και παρουσιάσεις επωνύμων, με την λάμψη μιας ποδοσφαιρικής γιορτής απόλυτα ερασιτεχνικού χαρακτήρα... 

Κάποιες μικρές «παραφωνίες» όπως πχ τα τεχνικά προβλήματα του ηλεκτρονικού πίνακα αλλαγών που προκάλεσε μια κάποια δυσφορία μέσα κι έξω από το γήπεδο με τις καθυστερήσεις χρήσης του και με το σκορ στο ρευστό 0 - 1, η μη προσφώνηση από τα μεγάφωνα των ονομάτων των αλλαγών που πέρασαν στο παιχνίδι, η διαιώνιση τέλος μιας κακής και παράλογης πρακτικής που δεν προσφέρει τίποτα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, με τις βραβεύσεις των πρωταγωνιστών από πολιτικά πρόσωπα, ενώ υπάρχουν διαθέσιμοι παλαίμαχοι και εν ενεργεία παράγοντες, ποδοσφαιριστές, προπονητές και διαιτητές και του νομού μας με ιστορία, διακρίσεις και προσφορά σε όλα τα επίπεδα (τουλάχιστον ένας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής ή παράγοντας κάθε ομάδας), που θα ήταν τιμή και μια αναγνώριση προς αυτούς της αξιόλογης πορείας, της εξέλιξης και της προσωπικότητάς τους, αλλά και παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους νεώτερους της αντίστοιχης ιδιότητας και θέσης. Φωτεινή εξαίρεση η παρουσία του Δημήτρη Σαλπιγγίδη, που έδωσε την δέουσα λάμψη και επισημότητα στον τελικό. Θα ήθελα να πω κάτι και για την επιλογή ή ορισμό του «πολυτιμότερου παίκτη» της αναμέτρησης, χωρίς να γνωρίζω τον τρόπο και τα κριτήρια θεωρώ ότι υπήρξε μια μικρή αστοχία, έστω κι αν ο όντως διακριθέντας τερματοφύλακας του Εθνικού ο Σαββουλίδης (όπως και του Εδεσσαϊκού ο Βαλαβάνης παρομοίως) πραγματοποίησε μια σωτήρια απόκρουση στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, δεν ήταν αυτός ο πιο επιδραστικός ποδοσφαιριστής της εξέλιξης αλλά και του πιο σημαντικού εν προκειμένω, τελικού αποτελέσματος. Άλλωστε και να δεχόταν τέρμα σε κείνη την φάση ο Εθνικός, κανείς δεν θα κατακτούσε σε κείνο το χρονικό σημείο το τρόπαιο... Ο «πολυτιμότερος παίκτης» κατά την δική μου κρίση χωρίς ίχνος «σωβινισμού», ήταν ο σκόρερ του μοναδικού τέρματος του αγώνα Μήτκας, που εκτός του ότι με το δικό του τέρμα που κατέκτησε το τρόπαιο τελικά ο Εθνικός, ήταν και η διαρκής και μόνιμη επιθετική απειλή για το τέρμα του Εδεσσαϊκού όσο διάστημα αγωνίστηκε και μάλιστα στην παρθενική του συμμετοχή σε τελικό κάποιας διοργάνωσης της ΕΠΣ Πέλλας.
Στα καθαρά αγωνιστικά, το παιχνίδι ήταν «κομμένο και ραμμένο» και απόλυτα προσαρμοσμένο όπως ξεκίνησε, εξελίχθηκε και τελείωσε, στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» του πιο έμπειρου τυπικά φιλοξενούμενου Εθνικού Γιαννιτσών, που με το σχετικά γρήγορο γκολ που πέτυχε και προηγήθηκε στο σκορ (Μήτκας 20'), το έφερε εντελώς στα μέτρα του, έστω κι αν κατά διαστήματα ο τυπικά γηπεδούχος Εδεσσαϊκός προσπάθησε να αντιδράσει έχοντας κι αυτός τις καλές στιγμές του -λίγες μεν παρά τις περιστασιακά καλές επιθετικές προϋποθέσεις, όπως και οι ευκαιρίες συνολικά εκατέρωθεν- να φτάσει στην ισοφάριση. Ο Εθνικός Γιαννιτσών πιο προσανατολισμένος και διαχειριστικός σε χρόνο, ρυθμό και αποτέλεσμα (βασικό χαρακτηριστικό της ομάδας με όποιον κι όπου κι αν αγωνίζεται, όποια κι αν είναι η εξέλιξη του αγώνα), όταν κυρίως μετά την συμπλήρωση μιας ώρας αγώνα και οι δυνάμεις και το καθαρό μυαλό άρχισαν να εγκαταλείπουν τα σώματα των ποδοσφαιριστών των δύο ομάδων (κάπως παράδοξο περισσότερο για τον Εδεσσαϊκό που πραγματοποίησε και 5 αλλαγές έναντι 3 του Εθνικού), έφτασε άξια στην νίκη και την κατάκτηση του τροπαίου. Τον Εδεσσαϊκό μάλλον περισσότερο τον αποσυντόνισαν οι αλλαγές, παρά τον βοήθησαν, αφού οι γραμμές μεγάλωσαν και οι αποστάσεις αυξήθηκαν, με την ομάδα να δείχνει διστακτική ούτε το απαιτούσε η περίσταση, στο ρίσκο... Πάντως, η μικρή διάρκεια των φετινών διοργανώσεων και το μεγάλο διάστημα «ξεκούρασης» και προετοιμασίας που είχαν οι δύο ομάδες στην διάθεσή τους πριν τον τελικό, δεν δικαιολογούν την «εξοντωτικά κουρασμένη» εικόνα και ανετοιμότητα τους στο μεγαλύτερο μέρος του δευτέρου ημιχρόνου. Δηλαδή αν προέκυπτε και παράταση, τι θα γινόταν;

Η διαιτησία αντάξια του κλίματος, της γιορτής και της σημασίας του αγώνα.
ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ: ΡΑΜΠΟΥΣΗΣ, ΔΕΛΛΙΟΣ, ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ (4ος ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ)
ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ
ΕΔΕΣΣΑΪΚΟΣ (ΠΕΧΛΙΒΑΝΗΣ Π.): ΒΑΛΑΒΑΝΗΣ Ν., ΠΑΡΙΣΚΟΣ (ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ 83’), ΚΕΡΑΜΥΔΑΣ, ΠΑΠΑΗΛΙΑ, ΛΟΤΣΙ, ΟΛΙΔΗΣ (ΠΑΥΛΙΔΗΣ 83’), ΤΟΥΦΑΣ (ΠΑΠΟΥΛΙΔΗΣ 70’), ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ, ΣΑΠΟΥΝΤΖΗΣ, (ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ 60’), ΤΣΟΛΑΚΗΣ, ΠΕΤΚΟΣ, (ΧΑΤΖΗΑΝΔΡΕΟΥ 83’)
ΕΘΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ (ΣΕΡΕΤΗΣ Γ.): ΣΑΒΒΟΥΛΙΔΗΣ, ΠΕΛΤΕΚΗΣ, ΦΑΒΑΣ, ΧΑΤΖΟΓΛΟΥ, ΓΚΟΓΚΟΛΟΥΔΗΣ, ΛΥΣΙΤΣΑΣ, ΚΑΡΥΠΙΔΗΣ, (ΖΑΖΩΒ 70’), ΚΑΤΗΡΙΑΔΗΣ, ΜΗΤΚΑΣ, (ΤΣΙΜΠΙΝΗΣ 76’), ΠΙΣΜΙΣΑΚΗΣ Α., (ΔΕΛΗΧΑΤΖΗΣ 70’), ΓΟΥΣΤΕΡΗΣ
Εκτός αγωνιστικού χώρου είδαμε το πλέον παρήγορο και ελπιδοφόρο μήνυμα του τελικού με την συμμετοχή δύο ερασιτεχνικών ομάδων, την επιστροφή του κόσμου στις τοπικές διοργανώσεις με τις κατάμεστες κερκίδες από ανθρώπους κάθε ηλικίας, φύλου και περιοχής του νομού μας, ίσως από τις πολυπληθέστερες αριθμητικά (κατά προσέγγιση ± 1000 θεατές παρακολούθησαν τον τελικό) αντίστοιχων προηγούμενων τελικών κυπέλλου της ΕΠΣ Πέλλας τα τελευταία χρόνια, δύο διακριτικούς μικρούς οπαδικούς πυρήνες με φίλαθλη και κόσμια συμπεριφορά και παρουσία, όπως κόσμιο και φίλαθλο ήταν και το κλίμα σε όλο το γήπεδο και το ζεστό χειροκρότημα στις απονομές σε νικητές και ηττημένους. Για την επιτυχημένη διοργάνωση τέλος να αναφέρουμε ότι αποδείχθηκε, ότι όσο πιο λιτή και σεμνή, τόσο περισσότερο αναδεικνύει τους πρωταγωνιστές, τον θεσμό και το άθλημα, έστω κι αν πάντα θα υπάρχουν ακόμη περισσότερα περιθώρια βελτίωσης.

 

 

 

Φάσεις, το γκολ, οι βραβεύσεις και οι απονομές αργότερα...