Στρατηγικός στόχος των δυτικών ελίτ είναι η κατάργηση του κοινωνικού
κράτους με αποχώρησή του από τους τομείς των συντάξεων και της υγείας.
Κι αυτό όχι μόνον σε χώρες που αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα
χρηματοδότησης του κράτους πρόνοιας. Η ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού
συστήματος σε κάποιες μόνον περιπτώσεις προβάλλεται ως "αναγκαίο κακό".
Συχνά περιβάλλεται με ιδεολογικό μανδύα, συνήθως όμως προβάλλεται ως
ασφαλής διέξοδος της επιχειρηματικότητας, ως απελευθέρωση κονδυλίων για
"ανάπτυξη" σε αναπτυγμένες χώρες με πληθυσμό που γερνάει και με τον
τομέα τον υπηρεσιών να πλησιάζει σε κορεσμό. Και φυσικά ως χαμηλότερη
φορολογία για τις ανώτερες τάξεις.
Ενα δίχτυ προστασίας σχεδιάζει η κυβέρνηση για τα νοικοκυριά
τα οποία δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους, συμπληρωματικά
προς τις ρυθμίσεις που θα γίνουν από τις τράπεζες για τα κόκκινα δάνεια,
έτσι ώστε να μπορέσουν να μείνουν στα σπίτια τους οι δανειολήπτες
τουλάχιστον για ένα διάστημα.
Οι τράπεζες, σύμφωνα με τα
σενάρια που εξετάζονται, θα μπορούν μεταξύ άλλων, αφού αποκτήσουν την
κυριότητα των ακινήτων, να τα ενοικιάζουν στους δανειολήπτες ή να τα
παραχωρούν με χρηματοδοτική μίσθωση, ένα είδος leasing που ίσως
προβλέπει και δυνατότητα επαναγοράς στο τέλος.


























