Υποστηρίζεται ότι η παρακμή είναι ένα μίγμα υπεροψίας και φόβου.
Πιστεύω να είναι κατανοητό το γιατί∙ η υπεροψία έχει τις ρίζες της σε
μια χαμένη μεγαλοπρέπεια. Κι ο φόβος την ανικανότητα διατήρησης ή
αναπαραγωγής αυτής της μεγαλοπρέπειας, έστω και με διαφορετική μορφή.
Η παρακμή είναι πάντα το τίμημα που πληρώνουν στο παρελθόν ένας
άνθρωπος, μια χώρα ή ο κόσμος ολόκληρος. Ομως, ένα πραγματικά μεγάλο
παρελθόν δεν θα πρέπει να παράγει νοσταλγία αλλά σεβασμό και αγάπη: δύο
συναισθήματα που εύκολα μπορούν να συμβιώσουν με το παρόν και το μέλλον.




























