Γονείς στις κερκίδες: Φίλαθλοι ή... επίδοξοι προπονητές;

Πρωί, αγώνας ποδοσφαίρου. Παιδιά 8, 10, 12 χρονών τρέχουν πίσω από μια μπάλα.

Και από την κερκίδα, μια φωνή δυνατή και επίμονη.
"Σούταρε! Γιατί δε σούταρες; Πήγαινε αριστερά! Όχι, δεξιά! ΤΡΕΞΕ!"
Το παιδί γυρίζει στιγμιαία το κεφάλι. Χάνει τη μπάλα.
Ο προπονητής φωνάζει κάτι άλλο.
Το παιδί παγώνει, δεν ξέρει ποιον να ακούσει.
Αυτή η σκηνή παίζεται κάθε φορά, σε εκατοντάδες γήπεδα. Και οι περισσότεροι γονείς το κάνουν χωρίς να το πολυσκέφτονται.
Αλλά το ενδιαφέρον τους εδώ χρειάζεται μια μικρή αλλαγή κατεύθυνσης.
Γιατί η παρέμβαση από την κερκίδα κάνει ζημιά:
-Σύγχυση & Άγχος
Δύο φωνές, αντικρουόμενες εντολές. Το παιδί σταματά να παίζει και αρχίζει να... υπακούει. Χάνει τη ροή, χάνει τη χαρά.
-Έλλειψη Αυτονομίας
Ο αθλητισμός είναι το καλύτερο "σχολείο" απόφασης. Αν του λέμε εμείς πότε να σουτάρει, πότε θα το μάθει μόνο του;
- Πλήγμα στη Σχέση
Η κερκίδα πρέπει να είναι το μέρος που το παιδί νιώθει πως, ό,τι κι αν γίνει, κάποιος το εμψυχώνει. Όχι το αξιολογεί.
Η προτροπή της ημέρας:
Ο προπονητής είναι εκεί για να δείξει την τακτική.
Εμείς είμαστε εκεί για το χειροκρότημα.
Ας αφήσουμε τα παιδιά να κάνουν λάθη, να μάθουν και, πάνω από όλα, να διασκεδάσουν. Γιατί αυτός είναι ο λόγος που ξεκίνησαν να παίζουν, εξαρχής.

_____________________________
Της Μαρίας Πατσιλίβα
Ψυχολόγος Msc - Ψυχοθεραπεύτρια