Ένας λαός, από την Κρήτη ως τον Έβρο, παρακολουθεί
αμήχανος κι ανήσυχος όσα συμβαίνουν γύρω του. Μαρξιστές ανοιγοκλείνουν
κιτάπια, ανεβοκατεβάζουν ρετσέτες, κευνσιανοί αλληλοπαραμυθιάζονται,
λογιστές χάνονται στους αριθμούς. Και μια κυβέρνηση σε μια απόλυτη
αμηχανία, άλλος να λέει το μακρύ του, άλλος το κοντό του. Αυτός όμως, ο
αμήχανος λαός, της έδωσε εντολή να κυβερνήσει αφού πείστηκε ότι με το
που θα βγει, θα ξεσκίσει το Μνημόνιο, θα αποκαταστήσει τη χαμένη μας
τιμή κι αξιοπρέπεια, θα αποκαταστήσει τις αδικίες, θα τακτοποιήσει τα
κόκκινα δάνεια και από τη μια στιγμή στην άλλη θα γίνουμε χώρα αυτάρκης
καί ανεξάρτητη. Του κ….. τα εννιάμερα δηλαδή.
Ο Μάρτης ή Μαρτιά είναι ένα παμπάλαιο έθιμο, με
βαλκανική διασπορά. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία
Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια.
Οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων έδεναν μια κλωστή, την Κρόκη, στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.
Από
τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους
ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον
Μάρτη ή Μαρτιά. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο Μάρτης προστατεύει τα
πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν.
Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη
μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι.

























