Πριν από μερικά χρόνια έτυχε να συμμετέχω σε μία τριγωνική
αλληλογραφία με έναν Αμερικανό και μία κοπέλα από τη Σουηδία. Ο γηραιός
Αμερικανός, ενόψει επίσκεψής του στην Ελλάδα, ρωτούσε την κοπέλα, που
ζει χρόνια στην Αθήνα, για το πώς έχουν τα πράγματα στη χώρα μας και για
το πώς αντιδρά ο κόσμος.
Έλαβε την εξής απάντηση: «Οι Έλληνες είναι σαν μικρά παιδιά. Τους
φταίνε οι πάντες και τα πάντα και πότε δεν εμφανίζονται διατεθειμένοι να
αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν».
Διαβάζοντας το σχόλιο αυτό, θεώρησα σκόπιμο να κάνω μία παρέμβαση,
επισημαίνοντας τη (συνήθη) στρεβλότητα του βορειοευρωπαϊκού
«μοραλισμού». Δικαιολογημένα, μια και η ατάκα αυτή, σε συνδυασμό με το
γενικότερο πνεύμα των γραφόμενων, απτόταν εμμέσως της λογικής του «ο
κόσμος φέρει ευθύνη για πράγματα στα οποία επί της ουσίας δεν έχει καμία
ανάμειξη», «οι Έλληνες είναι οι ανεύθυνοι φυγόπονοι του νότου» κι άλλων
συναφών.