Μέρες καλοκαιριού που ακόμα είναι θαλερό. Φέτες καρπούζι και σύκα
μαύρα. Τα πρώτα σταφύλια, προπομπός του Σεπτεμβρίου. Αυτού του μήνα που
πάντα ήταν μια αρχή – ίσως και ένα τέλος.
Χθες έβρεξε. Αλλά είναι ακόμη καλοκαίρι. Και η πόλη είναι ευτυχισμένη
που είναι άδεια, που οι λίγοι εναπομείναντες φορούν ρούχα ελαφρά. Τη
χρειαζόταν αυτή την ανάπαυλα από τον θόρυβο, από λάστιχα που
στριγκλίζουν στο φρενάρισμα, από τον συνωστισμό σε δρόμους, λεωφορεία
και βαγόνια του μετρό.
Κι εσύ ξυπνάς και πίνεις καφέ στο μπαλκόνι με το νυχτικό χωρίς να
φοβάσαι τα αδιάκριτα βλέμματα, κλείνεις τα μάτια, για να αφήσεις τις
άλλες αισθήσεις να προπορευτούν: τα αυτιά, τη μύτη.




























