Το φαινόμενο της φυγής του εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού στο εξωτερικό (brain drain) δεν είναι καινούργιο, είχε λάβει σημαντικές διαστάσεις ήδη από τη δεκαετία του 1990. Ο συνολικός αριθμός των Ελλήνων επιστημόνων που βρίσκονται στο εξωτερικό στα μέσα του 2017 εκτιμάται σε κάτι περισσότερο από 250.000, ενώ 200.000 εκτιμάται ότι έφυγαν μετά το 2010[1]. Το ανθρώπινο δυναμικό, ιδίως το εξειδικευμένο, είναι καθοριστικό για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Η φυγή επιστημόνων στο εξωτερικό συνιστά μία μεγάλη απώλεια αναπτυξιακής αλλά και ευρύτερα κοινωνικής, πολιτιστικής και εθνικής δυναμικής.
O τηλεοπτικός χρόνος είναι ακριβός.
Πανάκριβος. Ετσι εξηγείται το γεγονός ότι τα κανάλια, αδιαφορώντας (τι
περίεργο) για τις επιταγές του ΕΣΡ, δεν χαραμίζουν ούτε καν τα
δευτερόλεπτά τους για να παρουσιάσουν την κίνηση όσων κομμάτων ή φορέων
δεν συνάδουν με τις δικές τους πολιτικές προτιμήσεις, δεν αναχαράζουν
τον αμανέ που προτιμά κάθε δίαυλος. Έτσι εξηγείται επίσης το ότι τα
σποτάκια ιδιαίτερου κοινωνικού ενδιαφέροντος (για την προστασία του
περιβάλλοντος, για τον αγώνα κάποιας ειδικής ομάδας νοσούντων κτλ.), που
δεν αφήνουν κέρδος, προβάλλονται τα χαράματα, σφηνωμένα ανάμεσα σε
τσοντοδιαφημίσεις. Τυπικά, τα κανάλια είναι εντάξει. Επί της ουσίας,
αντιμετωπίζουν και αυτή την υποχρέωσή τους όπως όλες τις υπόλοιπες: διά
της περιφρονήσεως. Την πεποίθησή τους ότι αποτελούν κράτος εν κράτει δεν
θα την αποβάλουν ποτέ, όσοι διαγωνισμοί κι αν γίνουν. Ή μάλλον θα την
αποβάλουν όταν βρεθεί κυβέρνηση που θα αποδεχτεί, έστω με βαριά καρδιά,
πως η δημόσια τηλεόραση είναι όντως δημόσια, και όχι υποχρεωτικά
φιλοκυβερνητική, δηλαδή χειραγωγημένη.





























