Ποιος μιλάει για την Ουκρανία και τη
νεοναζιστική δεξιά; Ποιος δημοσιεύει τις προγραφές των διαφωνούντων, για
την ιστοσελίδα Mirotvorets κι ένα λογισμικό αναγνώρισης που «θα
διευκολύνει το κυνήγι προσώπων που δεν σκέπτονται σωστά για την
Ουκρανία»;! Ποιος την εξοπλίζει με βαριά όπλα και γιατί στην περίπτωση
αυτή της χώρας το ΔΝΤ παρακάμπτει το καταστατικό του και τη δανείζει
αφειδώς; Ποιος μιλάει για τους Ουκρανούς συγγραφείς και δημοσιογράφους,
όπως ο Oles Buzina, που έχουν ήδη πληρώσει με τη ζωή τους τις
προσπάθειές τους για να πουν την αλήθεια για το τι συμβαίνει στην
Ουκρανία; Κανείς.
Στα παιδικά μου χρόνια οι πρωινές και
οι απογευματινές εφημερίδες έφταναν στο νησί με τη βραδινή πτήση της
Ολυμπιακής – αν δεν είχε απαγορευτικό λόγω καιρού. Η είδηση πλησίαζε με
πολλές ώρες καθυστέρηση, αλλά παραδόξως δημιουργούσε μια υψηλή ένταση
στον αναγνώστη. Η ραδιοφωνική είδηση των κρατικών σταθμών συχνά ήταν
«διασκευασμένη» απ’ τον πολιτικό εξαναγκασμό, επομένως η εφημερίδα ήταν η
ουσιώδης δυνατότητα πληροφορίας. Τα κείμενα είχαν έναν λυρισμό, μια
εκφραστική υπερβολή, ήταν γεμάτα μανιχαϊστικά σχήματα. Καλά ελληνικά,
πολιτικά εμπαθή, με κατάχρηση μεταφορών, παρομοιώσεων, κοσμητικών
επιθέτων.



























