Προ ηµερών, στη διάρκεια ολιγοήµερων
οικογενειακών διακοπών, ο ήχος ενός κινητού έσκισε την υγρή, ασέληνη
καλοκαιρινή νύχτα. Πρέπει να ήταν 1.15 μετά τα μεσάνυχτα, θορυβήθηκα,
κάτι σοβαρό θα συμβαίνει, ηλικιωμένοι γονείς, αιφνίδια επαγγελματική
επιστράτευση, πυρκαγιά, πυρηνικός όλεθρος. Πλησιάζω ακροποδητί και
έρχομαι en face με τον μοναδικό εφιάλτη που είχα κατορθώσει επιτυχώς να
απωθήσω.
Χτυπούσε το smartphone της (σχεδόν)
12χρονης, κοιμώμενης κόρης μου. Αυτό που αγοράστηκε πριν από έναν μήνα
και έπειτα από κάμποσoυς εφηβικούς μελοδραματισμούς και κρίσεις
ταυτότητας («Ολοι οι συμμαθητές μου έχουν από την Ε’ Δημοτικού. Εγώ τι
είμαι που δεν έχω;»).





























