Παρά τα μέτρα που έχουν ληφθεί από τον περασμένο Νοέμβριο, φτάσαμε στις τρεισήμισι χιλιάδες κρούσματα Covid-19 την ημέρα. Δηλαδή στο μη παρέκει. Λάθη επί λαθών και πολιτικές σκοπιμότητες οδήγησαν σε μια δραματική κατάσταση, που κόστισε και κοστίζει ανθρώπινες ζωές. Στην κοινωνία, ο φόβος εναλλάσσεται με την οργή. Αν δεν αλλάξουμε ρώτα, θα ακολουθήσει έκρηξη.
Κλείσανε τα μαγαζιά, κλείσανε τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια, άρχισε ο εμβολιασμός. Αλλά τίποτα. Μήπως είναι μάταιο να αναζητούμε λύσεις πέρα από τα αυτονόητα; Μα περί αυτού ακριβώς πρόκειται: Δεν ασχολούμαστε με τα αυτονόητα! Συνειδητοποιούμε σιγά-σιγά ότι ακόμα και χώρες με ανεπτυγμένες υποδομές φτάνουν στα όριά τους όταν ο αριθμός των κρουσμάτων αυξάνεται εκθετικά. Και είναι φυσικό. Αν δεν περιοριστεί δραστικά η εξάπλωση της πανδημίας, όσο θωρακισμένο κι αν είναι το σύστημα υγείας δεν θα αντέξει. Και αν αντέξει, οι παράπλευρες απώλειες θα είναι πολλές, διότι τα συνηθισμένα περιστατικά δεν έχουν πια που να πάνε.





























