Η ξαφνική μετακίνηση του Δημήτρη Δεληλαμπάκη, έπειτα από 19 ολόκληρα χρόνια παρουσίας και προσφοράς στη Νέα Πέλλα, είναι μια εξέλιξη που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη ή ασχολίαστη από τους κατοίκους του χωριού. Προσωπικά μπορεί να ζω στη Θεσσαλονίκη αλλά δεν είναι λίγοι αυτοί που με βλέπουν συχνά να περνάω πολύ χρόνο στο χωριό μου οπότε παρατηρώ την κοινωνία και έχω άμεση επαφή μαζί της.
Ο Δημήτρης λοιπόν είναι ένας άνθρωπος ΑμεΑ, που αγαπήθηκε πραγματικά από την τοπική κοινωνία και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την καθημερινότητα της κοινότητας. Δυστυχώς όμως δεν βρίσκεται πλέον στη θέση που όλοι γνώριζαν. Στη θέση του, τοποθετήθηκε μια νεαρή κοπέλα που επισκέπτεται την κοινότητα μόλις δύο φορές την εβδομάδα, κάθε Δευτέρα και Πέμπτη, αποκλειστικά για ζητήματα της ΔΕΥΑΠ ενώ σε μια εβδομάδα αναμένεται να τοποθετηθεί νέος υπάλληλος σε μόνιμη βάση ώστε η κοινότητα να μην παραμένει ουσιαστικά κλειστή.
Η εύλογη απορία λοιπόν όλων είναι γιατί αυτή η μετακίνηση και πόσο σκληρή μπορεί είναι για ένα ΑμεΑ; Ως τοποθέτηση στην ανάπτυξη του ερωτήματος μου, παραθέτω το σκεπτικό μου για το οποίο δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσετε.
Η παρουσία του Δημήτρη δεν περιοριζόταν στον τυπικό ρόλο ενός υπαλλήλου της ΔΕΥΑΠ. Για τους κατοίκους ήταν η «ψυχή» της κοινότητας. Ήταν ο άνθρωπος που εξυπηρετούσε καθημερινά τους πολίτες, λειτουργώντας στην πράξη ως γραμματεία του χωριού. Βοηθούσε σε δηλώσεις χωραφιών, γνήσια υπογραφής, θεωρήσεις εγγράφων, αντίγραφα και δεκάδες άλλες ανάγκες, ιδιαίτερα για ηλικιωμένους ανθρώπους που δεν μπορούν εύκολα να μετακινηθούν. Παράλληλα φρόντιζε τα αναλώσιμα του αγροτικού ιατρείου, κρατούσε καθαρούς τους χώρους της κοινότητας και διατηρούσε μια ανθρώπινη σχέση με τους κατοίκους, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα στενά όρια της υπηρεσιακής του ιδιότητας.
Η ξαφνική απόφαση του προέδρου της ΔΕΥΑΠ, Kωνσταντίνου Κεχαγιαδάκη να τον απομακρύνει από τη Νέα Πέλλα και να τον μετακινήσει σε μια αποθήκη του οργανισμού, εκλαμβάνεται από την πλειοψηφία των κατοίκων ως ένα ισχυρό πλήγμα προς το χωριό. Η επίσημη αιτιολόγηση- περί έλλειψης προσωπικού λόγω κενών θέσεων- προκαλεί πικρία στο χωριό, αντιδράσεις αλλά και αμφισβητήσεις. Ιδιαίτερα όταν στη ΔΕΥΑΠ υπηρετεί ικανός αριθμός εργαζομένων. Μπορεί ο Δημήτρης να είναι υπάλληλος της ύδρευσης όμως έως τώρα κανείς δεν ενόχλησε κανέναν και η συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι κάτι απλό που πρέπει να προσπερνάται χωρίς προβληματισμό.
Αυτό λοιπόν που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη ενόχληση στην τοπική κοινωνία των 1300 κατοίκων, είναι η ανθρώπινη διάσταση της υπόθεσης. Ο Δημήτρης δεν ήταν απλά ένας εργαζόμενος. Ήταν ένας άνθρωπος ΑμεΑ που είχε καταφέρει να νιώθει ενεργό και αγαπητό μέλος της κοινωνίας, έχοντας καθημερινή επαφή και ουσιαστικό ρόλο μέσα στην κοινότητα. Για πολλούς κατοίκους, η μετακίνησή του δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως μια διοικητική πράξη, αλλά και ως μια μορφή ηθικής απαξίωσης απέναντι σε έναν άνθρωπο που προσέφερε αθόρυβα επί σχεδόν δύο δεκαετίες. Και κάτι τέτοιο ίσως να νιώθει και ο ίδιος. Σίγουρα όμως δεν θα το δήλωνε και θα το «έπνιγε» μέσα του γιατί η αξιοπρέπεια των ανθρώπων δεν έχει κατηγορία.
Και εδώ γεννάται ένα σοβαρό κοινωνικό ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν μια διοίκηση που μιλά συχνά για συμμετοχικότητα κοινωνική ευαισθησία να απομακρύνει έναν άνθρωπο τόσο δεμένο με τους κατοίκους; Θα μου πείτε πως ίσως ήταν αναγκασμένη να το πράξει αυτό όμως δεν αποδυναμώνει το επιχείρημα της τοποθέτηση μου όταν μιλάμε για ΑμεΑ. Ακόμη κι αν ο ίδιος ποτέ δεν επιδίωξε κάποια προνομιακή μεταχείριση, αυτό δεν σημαίνει πως η διοίκηση δεν όφειλε να δείξει μεγαλύτερη ευαισθησία, και προσοχή απέναντι στην περίπτωσή του.
Ο Στάθης Φουντουκίδης γνωρίζει πολύ καλά την πραγματικότητα και αντιλαμβάνεται επίσης ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν άλλες λύσεις για την κάλυψη των υπηρεσιακών αναγκών χωρίς να διαταραχθεί η λειτουργία της κοινότητας και χωρίς να πληγεί ένας άνθρωπος ΑμεΑ που είχε γίνει κομμάτι της ζωής του χωριού, κάτι που δεν χτίζεται εύκολα με κανέναν αντικαταστάτη του.
Πιστεύω λοιπόν -και αυτή είναι η πεποίθηση της πλειοψηφίας των κατοίκων- πως με την απομάκρυνση του Δημήτρη η κοινότητα θα χάσει τους ρυθμούς της και ότι η απόφαση αυτή θα πρέπει να επανεξεταστεί με καθαρά ανθρωπιστικά κριτήρια και όχι μόνο με αυστηρά υπηρεσιακά δεδομένα. Είναι άλλωστε πασιφανές πως κανένας αντικαταστάτης του δεν θα μπορέσει εύκολα να χτίσει με τους κατοίκους μια τόσο δυνατή και ουσιαστική σχέση εμπιστοσύνης, κάτι που αποτελεί και το βασικό ζητούμενο στη συνεργασία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με τους πολίτες.
Και υπάρχει ακόμη κάτι που θεωρώ σημαντικό να ειπωθεί. Ο Δημήτρης δεν ρωτήθηκε ποτέ για το συγκεκριμένο κείμενο. Συνομίλησα αποκλειστικά με κατοίκους της Νέας Πέλλας, μεταφέροντας μέσα από το άρθρο μου την εκτίμηση, την αγάπη και το δικό τους «ευχαριστώ» προς το πρόσωπό του, προσπαθώντας παράλληλα να μπω και ο ίδιος στη θέση του.
Γι’ αυτό και η προσέγγισή μου στο θέμα είναι καθαρά ανθρώπινη. Κλείνοντας, θα ήθελα απλώς να προτείνω στη διοίκηση να κάνει αυτό ακριβώς που προσπάθησα να κάνω κι εγώ. Να μπει για λίγο στη θέση του Δημήτρη. Ίσως τότε δει την απόφαση αυτή από μια διαφορετική, πιο ουσιαστική και ανθρώπινη σκοπιά για έναν συνάνθρωπο μας με 19 χρόνια προσφοράς στους κατοίκους ενός χωριού. Και αυτό θα ήταν πραγματικά κάτι που θα άξιζε.
του Γιώργου Ροδάκογλου
Πηγή: thes.gr
Η εύλογη απορία λοιπόν όλων είναι γιατί αυτή η μετακίνηση και πόσο σκληρή μπορεί είναι για ένα ΑμεΑ; Ως τοποθέτηση στην ανάπτυξη του ερωτήματος μου, παραθέτω το σκεπτικό μου για το οποίο δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσετε.
Η παρουσία του Δημήτρη δεν περιοριζόταν στον τυπικό ρόλο ενός υπαλλήλου της ΔΕΥΑΠ. Για τους κατοίκους ήταν η «ψυχή» της κοινότητας. Ήταν ο άνθρωπος που εξυπηρετούσε καθημερινά τους πολίτες, λειτουργώντας στην πράξη ως γραμματεία του χωριού. Βοηθούσε σε δηλώσεις χωραφιών, γνήσια υπογραφής, θεωρήσεις εγγράφων, αντίγραφα και δεκάδες άλλες ανάγκες, ιδιαίτερα για ηλικιωμένους ανθρώπους που δεν μπορούν εύκολα να μετακινηθούν. Παράλληλα φρόντιζε τα αναλώσιμα του αγροτικού ιατρείου, κρατούσε καθαρούς τους χώρους της κοινότητας και διατηρούσε μια ανθρώπινη σχέση με τους κατοίκους, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα στενά όρια της υπηρεσιακής του ιδιότητας.
Η ξαφνική απόφαση του προέδρου της ΔΕΥΑΠ, Kωνσταντίνου Κεχαγιαδάκη να τον απομακρύνει από τη Νέα Πέλλα και να τον μετακινήσει σε μια αποθήκη του οργανισμού, εκλαμβάνεται από την πλειοψηφία των κατοίκων ως ένα ισχυρό πλήγμα προς το χωριό. Η επίσημη αιτιολόγηση- περί έλλειψης προσωπικού λόγω κενών θέσεων- προκαλεί πικρία στο χωριό, αντιδράσεις αλλά και αμφισβητήσεις. Ιδιαίτερα όταν στη ΔΕΥΑΠ υπηρετεί ικανός αριθμός εργαζομένων. Μπορεί ο Δημήτρης να είναι υπάλληλος της ύδρευσης όμως έως τώρα κανείς δεν ενόχλησε κανέναν και η συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι κάτι απλό που πρέπει να προσπερνάται χωρίς προβληματισμό.
Αυτό λοιπόν που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη ενόχληση στην τοπική κοινωνία των 1300 κατοίκων, είναι η ανθρώπινη διάσταση της υπόθεσης. Ο Δημήτρης δεν ήταν απλά ένας εργαζόμενος. Ήταν ένας άνθρωπος ΑμεΑ που είχε καταφέρει να νιώθει ενεργό και αγαπητό μέλος της κοινωνίας, έχοντας καθημερινή επαφή και ουσιαστικό ρόλο μέσα στην κοινότητα. Για πολλούς κατοίκους, η μετακίνησή του δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως μια διοικητική πράξη, αλλά και ως μια μορφή ηθικής απαξίωσης απέναντι σε έναν άνθρωπο που προσέφερε αθόρυβα επί σχεδόν δύο δεκαετίες. Και κάτι τέτοιο ίσως να νιώθει και ο ίδιος. Σίγουρα όμως δεν θα το δήλωνε και θα το «έπνιγε» μέσα του γιατί η αξιοπρέπεια των ανθρώπων δεν έχει κατηγορία.
Και εδώ γεννάται ένα σοβαρό κοινωνικό ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν μια διοίκηση που μιλά συχνά για συμμετοχικότητα κοινωνική ευαισθησία να απομακρύνει έναν άνθρωπο τόσο δεμένο με τους κατοίκους; Θα μου πείτε πως ίσως ήταν αναγκασμένη να το πράξει αυτό όμως δεν αποδυναμώνει το επιχείρημα της τοποθέτηση μου όταν μιλάμε για ΑμεΑ. Ακόμη κι αν ο ίδιος ποτέ δεν επιδίωξε κάποια προνομιακή μεταχείριση, αυτό δεν σημαίνει πως η διοίκηση δεν όφειλε να δείξει μεγαλύτερη ευαισθησία, και προσοχή απέναντι στην περίπτωσή του.
Ο Στάθης Φουντουκίδης γνωρίζει πολύ καλά την πραγματικότητα και αντιλαμβάνεται επίσης ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν άλλες λύσεις για την κάλυψη των υπηρεσιακών αναγκών χωρίς να διαταραχθεί η λειτουργία της κοινότητας και χωρίς να πληγεί ένας άνθρωπος ΑμεΑ που είχε γίνει κομμάτι της ζωής του χωριού, κάτι που δεν χτίζεται εύκολα με κανέναν αντικαταστάτη του.
Πιστεύω λοιπόν -και αυτή είναι η πεποίθηση της πλειοψηφίας των κατοίκων- πως με την απομάκρυνση του Δημήτρη η κοινότητα θα χάσει τους ρυθμούς της και ότι η απόφαση αυτή θα πρέπει να επανεξεταστεί με καθαρά ανθρωπιστικά κριτήρια και όχι μόνο με αυστηρά υπηρεσιακά δεδομένα. Είναι άλλωστε πασιφανές πως κανένας αντικαταστάτης του δεν θα μπορέσει εύκολα να χτίσει με τους κατοίκους μια τόσο δυνατή και ουσιαστική σχέση εμπιστοσύνης, κάτι που αποτελεί και το βασικό ζητούμενο στη συνεργασία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με τους πολίτες.
Και υπάρχει ακόμη κάτι που θεωρώ σημαντικό να ειπωθεί. Ο Δημήτρης δεν ρωτήθηκε ποτέ για το συγκεκριμένο κείμενο. Συνομίλησα αποκλειστικά με κατοίκους της Νέας Πέλλας, μεταφέροντας μέσα από το άρθρο μου την εκτίμηση, την αγάπη και το δικό τους «ευχαριστώ» προς το πρόσωπό του, προσπαθώντας παράλληλα να μπω και ο ίδιος στη θέση του.
Γι’ αυτό και η προσέγγισή μου στο θέμα είναι καθαρά ανθρώπινη. Κλείνοντας, θα ήθελα απλώς να προτείνω στη διοίκηση να κάνει αυτό ακριβώς που προσπάθησα να κάνω κι εγώ. Να μπει για λίγο στη θέση του Δημήτρη. Ίσως τότε δει την απόφαση αυτή από μια διαφορετική, πιο ουσιαστική και ανθρώπινη σκοπιά για έναν συνάνθρωπο μας με 19 χρόνια προσφοράς στους κατοίκους ενός χωριού. Και αυτό θα ήταν πραγματικά κάτι που θα άξιζε.
του Γιώργου Ροδάκογλου
Πηγή: thes.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου