Τι σημαίνει η σταθερή πρωτιά της Ελλάδας στη λίστα με τις περισσότερες ώρες δουλειάς στην Ευρώπη. Εργαζόμενοι του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, που κάνουν δύο δουλειές, μιλούν στην «Εφ.Συν.» για τις δραματικές συνέπειες της εργασιακής εντατικοποίησης ● Πέραν του 40ώρου δουλεύει το 73% του πληθυσμού με το διόλου ευκαταφρόνητο 11,4% να ξεπερνά τις 50 ώρες!
Για ακόμα μία χρονιά οι Ελληνες ήταν οι πιο σκληρά εργαζόμενοι της Ευρώπης καθώς η χώρα μας εξακολουθεί να βρίσκεται στην κορυφή της λίστας με τις περισσότερες ώρες δουλειάς, επιβεβαιώνοντας πως το αδικαιολόγητο μνημονιακό αφήγημα περί «τεμπέληδων» έχει ξεχαστεί για τα καλά.
Για ακόμα μία χρονιά οι Ελληνες ήταν οι πιο σκληρά εργαζόμενοι της Ευρώπης καθώς η χώρα μας εξακολουθεί να βρίσκεται στην κορυφή της λίστας με τις περισσότερες ώρες δουλειάς, επιβεβαιώνοντας πως το αδικαιολόγητο μνημονιακό αφήγημα περί «τεμπέληδων» έχει ξεχαστεί για τα καλά.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, που δημοσιεύτηκαν χθες, ο μέσος όρος του πραγματικού εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας των ατόμων ηλικίας 20-64 ετών στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στις 39,6 ώρες. Πέραν του 40ώρου δουλεύει το 73% του πληθυσμού με το διόλου ευκαταφρόνητο 11,4% να ξεπερνά τις 50 ώρες.
Ακολουθούν η Βουλγαρία και η Πολωνία με 38,7, που συμπλήρωσαν ξανά την ίδια τριάδα όπως και το 2024. Αντίθετα, τη μικρότερη εβδομάδα εργασίας κατέγραψαν η Ολλανδία με 31,9 ώρες και οι Δανία, Γερμανία με δύο 33,9, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος μειώθηκε στις 35,9 από τις 36,9 ώρες το 2024.
Χαμηλοί μισθοί
Στην Ελλάδα η εντατικοποίηση χτύπησε κόκκινο τα τελευταία δύο χρόνια, μετά τη θέσπιση της δυνατότητας για 13ωρη απασχόληση σε δύο εργοδότες, και δεν μπορεί να αναγνωστεί ανεξάρτητα από τις άλλες αρνητικές πρωτιές και κυρίως από τη διάλυση του συλλογικού εργατικού δικαίου και την κατακρήμνιση των αποδοχών κατά την υπερδεκαετή κρίση.
Προηγούμενες συγκρίσεις της στατιστικής αρχής της Ενωσης έχουν δείξει ότι το υψηλό κόστος στέγασης απορροφά πάνω από το 40% του εισοδήματος για έναν στους τέσσερις πολίτες και ότι η προτελευταία θέση στους μισθούς μάς έχει φέρει σχεδόν 55% κάτω από τον αντίστοιχο μέσο όρο της Ε.Ε.
Με δυο δουλειές
Χαρακτηριστικό το γεγονός ότι μόνο στη χώρα μας μειώθηκαν κατά 9,6% οι αποταμιεύσεις το 2025. Οσοι δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα και αναγκάζονται να κάνουν δύο και τρεις δουλειές, προκειμένου να καλύψουν βασικές βιοτικές ανάγκες, ξεπερνούν τις αντοχές τους για να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητα.
«Διαλύεσαι μέρα με τη μέρα και δεν βλέπεις φως στο τούνελ» δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο 46χρονος Γιάννης, μονογονέας με παιδί στην εφηβεία, ο οποίος εργάζεται σε μίνι μάρκετ και σε σουβλατζίδικο.
Δεν κρύβει την κούρασή του και χαρακτηρίζει καταστροφικές τις ψυχικές και σωματικές συνέπειες της υπερεργασίας φέρνοντας μόνο ορισμένα παραδείγματα. «Είμαι ήδη πτώμα από το 8ωρο ή το σπαστό, όταν ξεκινάω να σερβίρω νωρίς το βράδυ σε μαγαζί της Αθήνας με ιδιαίτερα αυξημένη κίνηση. Απορροφάς τον θυμό τον δικό σου και των άλλων, που προέρχονται από αντιεπαγγελματικές συμπεριφορές ανωτέρων, συναδέλφων και πελατών. Ελεύθερος χρόνος δεν υπάρχει ούτε για το παιδί μου. Μεγαλώνει στον “αυτόματο” με τη βοήθεια της αδελφής μου».
Τη μεγάλη ματαίωση από τις εργασιακές προοπτικές και συνθήκες, που οδηγούν όπως λένε χαρακτηριστικά στην απανθρωποίησή τους, περιγράφουν στην «Εφ.Συν.» κοινωνικές λειτουργοί μετά τη διάψευση ότι θα αρκούσε μια δουλειά πλήρους απασχόλησης για να ζήσουν και ότι θα προσέφεραν σε πληττόμενα άτομα με βάση τις πολυετείς σπουδές τους.
Θεωρούνται «προνομιούχες» γιατί εργάζονται για το Δημόσιο, αλλά συχνά αναγκάζονται να το κάνουν και στο σπίτι, εκτός ωραρίου, σπαταλώντας στο μεταξύ πολλές ώρες στη μετακίνηση. Πιστεύουν βαθιά στις συλλογικές διεκδικήσεις, αλλά τραβούν μόνες την ανηφόρα ελλείψει χρόνου για συνδικαλιστικές ενέργειες ή έστω διάλογο με τους συναδέλφους προς αυτή την κατεύθυνση.
«Το πιο τραγικό είναι ότι δεν είναι κάτι προσωρινό, αλλά σχεδιάζω να συνεχίσω να κάνω δύο δουλειές. Εχει αρχίζει να κανονικοποιείται κιόλας μέσα μου αυτή η συνθήκη» μας λέει η Βασιλική, νεοδιορισθείσα σε ΚΕΔΑΣΥ που παράλληλα παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα ξένης γλώσσας.
Εξάντληση χωρίς ανταπόδοση
«Θέλουν να ξεζουμίσουν τον εργαζόμενο όπου υπάρχει χωρίς να ανταποδίδουν σε οποιοδήποτε επίπεδο, οικονομικό, ηθικό, κοινωνικό» καταγγέλλει η Κατερίνα. Εδώ και τρία χρόνια δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κάποιες φορές σε έξι διαφορετικά σχολεία την εβδομάδα. Ομως φοβάται για το πώς θα αντεπεξέλθει στις οικονομικές υποχρεώσεις της το καλοκαίρι, καθώς λήγει η σύμβασή της και δεν δικαιούται ταμείο ανεργίας λόγω της μερικής απασχόλησης στα γραφεία συλλόγου.
«Επιστρέφω σπίτι πιο νωρίς από τον μέσο εργαζόμενο, αλλά φτάνω σε εξαντλητική κατάσταση. Το άγχος έχει αγγίξει ταβάνι. Από τον Σεπτέμβριο έχω πάρει πάρα πολλά κιλά, επειδή τρέφομαι χάλια» αναφέρει η Βασιλική. «Τον τελευταίο καιρό έχω προβλήματα με το στομάχι και με το έντερο. Ο ύπνος μου έχει διαλυθεί» συμπληρώνει η Κατερίνα.
Η ίδια έχει δουλέψει σε διεπιστημονικές ομάδες σε καφετέρια, έχει γράψει επιστημονικές εκθέσεις σε αυτοκίνητα και σκαλιά.
Χώροι εργασίας χωρίς… υποδομές
Η Βασιλική χρειάζεται να κουβαλάει το προσωπικό της λάπτοπ στη μονάδα της. «Κάποιες μέρες φεύγουμε από εκεί και πηγαίνουμε σε σχολεία, που μας παραχωρούν αίθουσα, οπότε χρειάζεται να κουβαλάμε και φακέλους εκτός υπηρεσίας. Είμαστε στοιβαγμένοι εκπαιδευτικοί, κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι. Δεν επαρκούν καρέκλες και υπολογιστές. Δεν υπάρχει ψύκτης νερού στον χώρο».
Ταυτόχρονα με το ζήτημα των ακατάλληλων υποδομών για πνευματική εργασία θέτουν τα εξίσου σημαντικά προβλήματα της έλλειψης υποστήριξης των υπαλλήλων μπροστά σε δύσκολα περιστατικά, όπως κακοποιήσεις ανήλικων, και εν τέλει της μη αποτελεσματικότητας των κόπων τους.
«Είμαστε κάτι σαν διαπιστωτές προβλημάτων. Απλώς τα βλέπεις και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα» υπογραμμίζει η Βασιλική. «Είσαι αυτός που πρέπει να τα διαχειριστείς και να τα λύσεις, σαν να έχεις ένα μαγικό ραβδί. Πού να παραπέμψω αυτόν τον άνθρωπο, όταν ο ελάχιστος χρόνος αναμονής σε κέντρο ψυχικής υγείας είναι εννέα και δώδεκα μήνες; Θέλουμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό για τους εξυπηρετούμενους. Δεν γίνεται. Και είμαστε στην πρώτη γραμμή που θα δεχτούμε τον θυμό τους. Και έχουν απόλυτο δίκιο» συμπληρώνει η φίλη της.
Και οι δύο εκτιμούν πως η κατάσταση θα επιδεινώνεται αντί να βελτιώνεται. «Εχουν διαλύσει οτιδήποτε κρατικό. Οι όποιες προσλήψεις δεν συνοδεύονται από αντίστοιχη οργάνωση στις παρεχόμενες υπηρεσίες και εκπαιδεύσεις» αναφέρει η Κατερίνα. «Πρέπει να δώσουμε φως στα παιδιά και να πούμε ότι θα πάνε καλύτερα τα πράγματα. Ομως πλέον ούτε εμείς οι ίδιοι το πιστεύουμε» προσθέτει η Κατερίνα, σημειώνοντας ότι θα χαθεί η σχέση που οικοδόμησε με ευάλωτες οικογένειες όταν αλλάξει μονάδα. «Λένε ότι πρέπει να κάνουμε προτεραιοποίηση των αιτημάτων στα σχολεία. Τι να προτεραιοποιήσω όταν μια οικογένεια είναι κάτω από το όριο της φτώχειας; Δεν ασχολείται κανένας με τη φτώχεια στα σχολεία…».
● Τα ονόματα των εργαζομένων έχουν αλλάξει και βρίσκονται στη διάθεση της εφημερίδας.
Λένα Κυριακίδη
Πηγή: efsyn.gr
Ακολουθούν η Βουλγαρία και η Πολωνία με 38,7, που συμπλήρωσαν ξανά την ίδια τριάδα όπως και το 2024. Αντίθετα, τη μικρότερη εβδομάδα εργασίας κατέγραψαν η Ολλανδία με 31,9 ώρες και οι Δανία, Γερμανία με δύο 33,9, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος μειώθηκε στις 35,9 από τις 36,9 ώρες το 2024.
Χαμηλοί μισθοί
Στην Ελλάδα η εντατικοποίηση χτύπησε κόκκινο τα τελευταία δύο χρόνια, μετά τη θέσπιση της δυνατότητας για 13ωρη απασχόληση σε δύο εργοδότες, και δεν μπορεί να αναγνωστεί ανεξάρτητα από τις άλλες αρνητικές πρωτιές και κυρίως από τη διάλυση του συλλογικού εργατικού δικαίου και την κατακρήμνιση των αποδοχών κατά την υπερδεκαετή κρίση.
Προηγούμενες συγκρίσεις της στατιστικής αρχής της Ενωσης έχουν δείξει ότι το υψηλό κόστος στέγασης απορροφά πάνω από το 40% του εισοδήματος για έναν στους τέσσερις πολίτες και ότι η προτελευταία θέση στους μισθούς μάς έχει φέρει σχεδόν 55% κάτω από τον αντίστοιχο μέσο όρο της Ε.Ε.
Με δυο δουλειές
Χαρακτηριστικό το γεγονός ότι μόνο στη χώρα μας μειώθηκαν κατά 9,6% οι αποταμιεύσεις το 2025. Οσοι δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα και αναγκάζονται να κάνουν δύο και τρεις δουλειές, προκειμένου να καλύψουν βασικές βιοτικές ανάγκες, ξεπερνούν τις αντοχές τους για να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητα.
«Διαλύεσαι μέρα με τη μέρα και δεν βλέπεις φως στο τούνελ» δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο 46χρονος Γιάννης, μονογονέας με παιδί στην εφηβεία, ο οποίος εργάζεται σε μίνι μάρκετ και σε σουβλατζίδικο.
Δεν κρύβει την κούρασή του και χαρακτηρίζει καταστροφικές τις ψυχικές και σωματικές συνέπειες της υπερεργασίας φέρνοντας μόνο ορισμένα παραδείγματα. «Είμαι ήδη πτώμα από το 8ωρο ή το σπαστό, όταν ξεκινάω να σερβίρω νωρίς το βράδυ σε μαγαζί της Αθήνας με ιδιαίτερα αυξημένη κίνηση. Απορροφάς τον θυμό τον δικό σου και των άλλων, που προέρχονται από αντιεπαγγελματικές συμπεριφορές ανωτέρων, συναδέλφων και πελατών. Ελεύθερος χρόνος δεν υπάρχει ούτε για το παιδί μου. Μεγαλώνει στον “αυτόματο” με τη βοήθεια της αδελφής μου».
Τη μεγάλη ματαίωση από τις εργασιακές προοπτικές και συνθήκες, που οδηγούν όπως λένε χαρακτηριστικά στην απανθρωποίησή τους, περιγράφουν στην «Εφ.Συν.» κοινωνικές λειτουργοί μετά τη διάψευση ότι θα αρκούσε μια δουλειά πλήρους απασχόλησης για να ζήσουν και ότι θα προσέφεραν σε πληττόμενα άτομα με βάση τις πολυετείς σπουδές τους.
Θεωρούνται «προνομιούχες» γιατί εργάζονται για το Δημόσιο, αλλά συχνά αναγκάζονται να το κάνουν και στο σπίτι, εκτός ωραρίου, σπαταλώντας στο μεταξύ πολλές ώρες στη μετακίνηση. Πιστεύουν βαθιά στις συλλογικές διεκδικήσεις, αλλά τραβούν μόνες την ανηφόρα ελλείψει χρόνου για συνδικαλιστικές ενέργειες ή έστω διάλογο με τους συναδέλφους προς αυτή την κατεύθυνση.
«Το πιο τραγικό είναι ότι δεν είναι κάτι προσωρινό, αλλά σχεδιάζω να συνεχίσω να κάνω δύο δουλειές. Εχει αρχίζει να κανονικοποιείται κιόλας μέσα μου αυτή η συνθήκη» μας λέει η Βασιλική, νεοδιορισθείσα σε ΚΕΔΑΣΥ που παράλληλα παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα ξένης γλώσσας.
Εξάντληση χωρίς ανταπόδοση
«Θέλουν να ξεζουμίσουν τον εργαζόμενο όπου υπάρχει χωρίς να ανταποδίδουν σε οποιοδήποτε επίπεδο, οικονομικό, ηθικό, κοινωνικό» καταγγέλλει η Κατερίνα. Εδώ και τρία χρόνια δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κάποιες φορές σε έξι διαφορετικά σχολεία την εβδομάδα. Ομως φοβάται για το πώς θα αντεπεξέλθει στις οικονομικές υποχρεώσεις της το καλοκαίρι, καθώς λήγει η σύμβασή της και δεν δικαιούται ταμείο ανεργίας λόγω της μερικής απασχόλησης στα γραφεία συλλόγου.
«Επιστρέφω σπίτι πιο νωρίς από τον μέσο εργαζόμενο, αλλά φτάνω σε εξαντλητική κατάσταση. Το άγχος έχει αγγίξει ταβάνι. Από τον Σεπτέμβριο έχω πάρει πάρα πολλά κιλά, επειδή τρέφομαι χάλια» αναφέρει η Βασιλική. «Τον τελευταίο καιρό έχω προβλήματα με το στομάχι και με το έντερο. Ο ύπνος μου έχει διαλυθεί» συμπληρώνει η Κατερίνα.
Η ίδια έχει δουλέψει σε διεπιστημονικές ομάδες σε καφετέρια, έχει γράψει επιστημονικές εκθέσεις σε αυτοκίνητα και σκαλιά.
Χώροι εργασίας χωρίς… υποδομές
Η Βασιλική χρειάζεται να κουβαλάει το προσωπικό της λάπτοπ στη μονάδα της. «Κάποιες μέρες φεύγουμε από εκεί και πηγαίνουμε σε σχολεία, που μας παραχωρούν αίθουσα, οπότε χρειάζεται να κουβαλάμε και φακέλους εκτός υπηρεσίας. Είμαστε στοιβαγμένοι εκπαιδευτικοί, κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι. Δεν επαρκούν καρέκλες και υπολογιστές. Δεν υπάρχει ψύκτης νερού στον χώρο».
Ταυτόχρονα με το ζήτημα των ακατάλληλων υποδομών για πνευματική εργασία θέτουν τα εξίσου σημαντικά προβλήματα της έλλειψης υποστήριξης των υπαλλήλων μπροστά σε δύσκολα περιστατικά, όπως κακοποιήσεις ανήλικων, και εν τέλει της μη αποτελεσματικότητας των κόπων τους.
«Είμαστε κάτι σαν διαπιστωτές προβλημάτων. Απλώς τα βλέπεις και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα» υπογραμμίζει η Βασιλική. «Είσαι αυτός που πρέπει να τα διαχειριστείς και να τα λύσεις, σαν να έχεις ένα μαγικό ραβδί. Πού να παραπέμψω αυτόν τον άνθρωπο, όταν ο ελάχιστος χρόνος αναμονής σε κέντρο ψυχικής υγείας είναι εννέα και δώδεκα μήνες; Θέλουμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό για τους εξυπηρετούμενους. Δεν γίνεται. Και είμαστε στην πρώτη γραμμή που θα δεχτούμε τον θυμό τους. Και έχουν απόλυτο δίκιο» συμπληρώνει η φίλη της.
Και οι δύο εκτιμούν πως η κατάσταση θα επιδεινώνεται αντί να βελτιώνεται. «Εχουν διαλύσει οτιδήποτε κρατικό. Οι όποιες προσλήψεις δεν συνοδεύονται από αντίστοιχη οργάνωση στις παρεχόμενες υπηρεσίες και εκπαιδεύσεις» αναφέρει η Κατερίνα. «Πρέπει να δώσουμε φως στα παιδιά και να πούμε ότι θα πάνε καλύτερα τα πράγματα. Ομως πλέον ούτε εμείς οι ίδιοι το πιστεύουμε» προσθέτει η Κατερίνα, σημειώνοντας ότι θα χαθεί η σχέση που οικοδόμησε με ευάλωτες οικογένειες όταν αλλάξει μονάδα. «Λένε ότι πρέπει να κάνουμε προτεραιοποίηση των αιτημάτων στα σχολεία. Τι να προτεραιοποιήσω όταν μια οικογένεια είναι κάτω από το όριο της φτώχειας; Δεν ασχολείται κανένας με τη φτώχεια στα σχολεία…».
● Τα ονόματα των εργαζομένων έχουν αλλάξει και βρίσκονται στη διάθεση της εφημερίδας.
Λένα Κυριακίδη
Πηγή: efsyn.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου